Ανεξαρτησία

Στα ντουέτα είναι πάντα δύο οι συνεργάτες! Μην ευχαριστείς λοιπόν!
Συνεργασία: Εύα Τζανακάκη
Και τι θα πει λοιπόν ανεξαρτησία; Για κάποιον μπορεί να είναι ο τύπος που έφυγε από το σπίτι του με μια βαλίτσα και μερικά χρήματα -λεφτά- "αυτά" μωρέ που βοηθάνε τους πάντες, για να κυνηγήσει το όνειρο του. Για να έχει να λέει όταν μεγαλώσει "Εγώ κύριε το κυνήγησα το γαμημένο κι ας μη μου έκατσε." Για άλλον μπορεί να είναι η άρνηση ορισμένων να αρκεστούν σε αυτά που έχουν και να διεκδικούν περισσότερα, ή απλά σε αυτούς που δε θέλουν να ενταχθούν. Αλλά σε μένα...
Σε μένα η ανεξαρτησία είναι γραμμένη με τεράστια γράμματα στο βιβλίο των "θέλω" μου. ΘΕΛΩ να καπνίσω όποτε μου κατέβει και να μην φοβάμαι την όποια συνέπεια, ΘΕΛΩ να πιω κι ας είναι κάτι το "ανόητο - ανούσιο", ΘΕΛΩ να φύγω τώρα, ΘΕΛΩ να γυρίσω μεθαύριο, ΘΕΛΩ να ταξιδέψω, ΘΕΛΩ να μην διαβάσω, ΘΕΛΩ να σ'αγγαλιάσω, ΘΕΛΩ να έχω θάρρος, ΘΕΛΩ να μάθω να ζητάω συγγνώμη, ΘΕΛΩ να ζητήσεις συγγνώμη, ΘΕΛΩ να γυρίσω πίσω, ΘΕΛΩ να κάνω ένα άλμα στο μέλλον χωρίς να μου πει κανείς "βίαζεσαι!", ΘΕΛΩ να μείνω στάσιμος, ΘΕΛΩ μια ροή, ΘΕΛΩ ρουτίνα, ΘΕΛΩ εναλλακτικότητα, ΘΕΛΩ να τα προλάβω όλα, ΘΕΛΩ να τα χάσω όλα, ΘΕΛΩ να πετάξω.
Γυρίζεις σπίτι σου 7 π.μ., έχει ξημερώσει και το μόνο που ακούς είναι κελαηδίσματα και τα κουδουνάκια στα πόδια σου. Παρ' όλο το άγχος της μοναξιάς μέσα στην μέση του δρόμου, σε κυριεύει το συναίσθημα της περηφάνιας και της "λύτρωσης". Η λύτρωση είναι κάτι υποκειμενικό στην προκειμένη περίπτωση. Αφορά τους γονείς σου που σε καταπίεσαν, τους φίλους σου που δεν μπορούσαν να σε συνοδεύσουν, τα όσα εμπόδια συνάντησες στην εξώρμησή σου ή ο,τιδήποτε άλλο δεν σε άφηνε να βγεις έξω και να το γλεντήσεις με τον δικό σου τρόπο ως το χάραμα.
Η ανεξαρτησία όμως δεν τελειώνει και ούτε αρχίζει εκεί. Ξεκινά στα πρώτα 5 ευρώ που σου δώσανε οι κηδεμόνες σου και σε στείλανε ολομόναχο στο περίπτερο να πάρεις παγωτό. Τελειώνει στην ευθύνη των πράξεών σου. Τελειώνει στο γεγονός ότι επιτέλους πρέπει να αποδεχθείς ότι δε θα τη βγάζεις πάντα καθαρή τόσο εύκολα και δε θα σε ξελασπώνει κάποιος. Πρέπει να υψώσεις το ανάστημά σου, να τα βρεις με τον εαυτό σου και με τους γύρω σου.
Βρίσκεσαι ξαφνικά στο μπαλκόνι, το αγαπημένο μπαλκόνι. Καπνίζεις και πίνεις νόμιμα. Συνειδητοποιείς πως δεν είσαι παιδί πλέον. Γυρνάς σπίτι και οι άνθρωποί σου κοιμούνται, φεύγεις ξημερώματα. Παραδίδεις τους φίλους σου στο σπίτι τους. Αντιμετωπίζεις τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος.. Η ανεξαρτησία σε αντικρίζει τότε. Όταν μόνος σου έρχεσαι αντιμέτωπος με τους μεγαλύτερους σου φόβους και πρέπει ταυτόχρονα να σταθείς στα πόδια σου. Όλη αυτή η πίεση που σου τσακίζει το μυαλό, σου αναταράσσει το στομάχι.
Παρ' όλα αυτά, δεν ξεχνάς ποτέ τον "θάνατο" των απαγορεύσεων της μητέρας σου. Η σκέψη πως θα πάρεις μία απόφαση και δεν θα ρωτήσεις κανέναν για το αν μπορείς να την υλοποιήσεις, σου χαρίζει ένα στιγμιαίο χαμόγελο. Ακόμη κι αν ξέρεις πως σε λίγο, κάποιος θα στο αρπάξει! Γιατί ως ανεξάρτητο ον, δεν έχεις πλέον και την προστασία.. Αυτή τη γυάλινη μπάλα που ήσουν μέσα για "να προλάβεις το κακό".
Γιατί ίσως το κακό να έρθει. Αλλά έφτασε η ώρα που πρέπει να μάθεις να το αντιμετωπίζεις. Ήρθε η ώρα να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Μια ζωή που σε όλη της τη διάρκεια στη διαμόρφωναν "άλλοι" και στην είχαν στρωμένη, έτοιμη να πατήσεις πάνω της και να πάρεις φόρα. Μια ζωή που ήταν είτε βολική, είτε ανυπόφορη, είτε δύσκολη, είτε πανεύκολη. Η διαφορά; ΤΩΡΑ η ζωή που παίρνεις στα χέρια σου εξαρτάται ολοκληρωτικά απο εσένα. ΕΣΥ θα τη φτιάξεις, θα τη χαλάσεις, θα την ομορφύνεις, θα την πετάξεις, θα την αναδείξεις και θα αναδειχθείς, θα την πας μέχρι το τέλος και λίγο παραπέρα...

Ένα βιαστικό και "εκ των υστέρων" αντίο.

Ένας βιαστικός αποχαιρετισμός για σένα που μου άφησες αυτά τα μάτια στα χέρια και μου μαράζωσες την ζωή, για σένα που κυλάνε τα δάκρυα μέσα στο απογευματινό φως και στην ζέστη του καλοκαιριού. Για σένα που από ψηλά αναμένεις τον νέο σου φίλο, ο οποίος, για την ώρα, φροντίζει με τον δικό του τρόπο ό,τι άφησες.. Είναι έξω από την πόρτα, ήσυχος και κουρασμένος.. Με χαιρετά κι εκείνος μέρα με την μέρα. Μιά ευχή και χιλιάδες σκέψεις για σένα. Ένα "γειά", για σένα..

Αν δεν αντέξω, συγγνώμη. Καλή συνέχεια.

Εις μνήμην - Αλκίνοος Ιωαννίδης

Σήμερα.

Τώρα. Πριν ένα τέταρτο. Πριν 17 χρόνια. Πριν 5 μήνες. Κι ο χρόνος κυλάει και παρασέρνει ό,τι βρεθεί στον διάβα του. Παρ' αυτά, δεν έχει σημασία.
Σήμερα λοιπόν. Δύο υπέροχα ματάκια, ένα ατέλειωτο χαμόγελο με αντικρίζει μες στην νύχτα, εκεί που περιμένω στο σκοτάδι και η αγωνία μου τρώει τα σωθικά. Δεν μπορώ να σταθώ όρθια, τρέμουν τα γόνατά μου. Δεν μπορώ να καθίσω. Πνιγμός. Η ζωή μου χαρακτηρίζεται από διαδοχικούς πνιγμούς, ο ένας μετά τον άλλον. Αλλά σήμερα δεν έχει σημασία η δική μου ασφυξία, η δική μου αδυναμία, ο δικός μου πόνος. Σήμερα είναι σήμερα. Και σήμερα είσαι εσύ, όχι εγώ. Περπάτησα ξανά αυτά τα ιδιαίτερα 40 λεπτά μέσα στην νύχτα. Αυτό το χρονικό διάστημα δεν υφίσταται στον κόσμο που ζει ο άνθρωπος. Υπάρχουν κάπου αλλού, κάπου παράλληλα. Εκείνες τις στιγμές δεν πατάω στην γη. Δεν ξέρω που είμαι. Είναι 40 λεπτά, περίεργα λεπτά, εξωπραγματικά. Για να δω αυτά τα μάτια να χαμογελάνε. Για μια αγκαλιά, 11 σελίδες προσπάθειας και 2 σελίδες ευχών. Για 2 βινύλια δίπλα σε ένα κουτί.. Τι κουτί.. Για έναν λόγο και μια ανταπόκριση. Αν και τώρα δεν με νοιάζουν όλα αυτά. Δεν πρέπει να με νοιάζουν. Σήμερα είναι σήμερα κι ο μήνας είναι Ιούλης, 18η μέρα.
Δεύτερα χωρίς, πρώτα με.
Ούτε εγώ ξέρω τι έχει σημασία.
Τα Κρίνα έχουν σημασία;
Δεν ξέρω..

Ευτυχισμένη να 'σαι.. Σ'αγαπάω.
Νοσφεράτου - Παύλος Παυλίδης σαν χθες..

Ανήσυχο πνεύμα

Αφού έχω σαπίσει 2-3 βιντεάκια του youtube, εκείνων που εμφανίζονται στην κάμερα όλο χάρη και κράζουν με ευχαρίστηση τον κόσμο, - δε λέω, έχουν και κάποιο δίκιο - , αποφάσισα 10' λεπτά πριν φύγω να κάνω το τραγούδι που με εκφράζει αυτήν την περίοδο, μια γαμημένη ανάρτηση. ΝΑΙ, ΓΑΜΗΜΕΝΗ. Γ Α Μ Η Μ Ε Ν Η!

Ο φίλος μας ο Μπαλάφας λοιπόν, παράτησε το Fame Story, ή ποιό σκατά ήταν εκείνο το talent show στο οποίο συμμετείχε, άρχισε τα πουκαμισάκια, άφησε μούσια να παραπέμπει σε Άσιμο και ποιότητα, κι έγραψε τα νέα του τραγουδάκια. Παρεπιπτόντως, Λεωνίδα, σ'αγαπάω. Το live σου τρομερό, κράτησε κι ως το πρωί, ήταν και καλή η παρέα μου τότε βρε αδελφέ, ήταν δυνατό το κεντρομερίδιο!

Σ' αυτή την μάζα των sexy τραγουδακίων, είναι και το "Ανήσυχο πνεύμα". Εγώ λοιπόν αδερφέ μου, το αγαπάω αυτό το τραγούδι. Για συγκεκριμένους λόγους.

Από πιτσιρίκι, η Λευτέρω είχε την τάση να με φωνάζει "επαναστάτη χωρίς αιτία". Λίγο που αντιδρούσα γιατί ο ουρανός είναι μπλε, λίγο που στην πρώτη σύστασή εγώ καύλωνα να κάνω το αντίθετο, λίγο η γκαρίδα, λίγο οι πόρτες που χτυπάγανε γιατί έτσι ένιωθα εγώ μάγκας, λίγο το βρισίδι.. Ε, δεν ήθελε και πολύ η γυναίκα!

Βέβαια, τώρα που έφτασα τα 17 και βυθίστηκα απόλυτα μες τα σκατά, ΤΑ ΣΚΑΤΑ λέω, ταυτίστηκα με αυτό το αξιαγάπητο παρατσούκλι. Και θα σου πω γιατί.

Σ' αυτήν την χώρα για να πετύχεις πρέπει ή να πεθάνεις κατά την διάρκεια της προσπάθειας, ή να γίνεις λαμόγιο. Κι όχι αγάπη μου, είμαι πολύ εγωίστρια για να πετύχω με πλάγιους τρόπους. Δυο χρόνια τώρα λοιπόν είπα να πάρω την απόφαση να στρωθώ, να αφοσιωθώ στα διαβάσματά μου, επειδή ΕΣΥ παλιό μαλάκα θεώρησες ότι το σοφό ειναι να καταστραφεί η χώρα μας για να χεστείς στο τάληρο. ΜΑΛΑΚΑ. ΠΑΛΙΟ ΜΑΛΑΚΑ.

Θα κάτσω σαν υπάκουη κορούλα τετραμελής οικογένειας, θα φυτρώσω στην καρέκλα μου, θα ξεχνάω να τρώω, να κοιμάμαι, θα κάνω να δω μέρα έναν χρόνο, με την ελπίδα πως οι κόποι μου θα αποδώσουν. Ξέχασα αγάπη μου να σου τονίσω πως δεν το διάλλεξα!

Και καθώς εγώ και πόσοι ακόμη θα χαροπαλεύουμε για μια θέση στην μαλακία που πλάσαμε, θα υπάρχεις κι εσύ, ΝΑΙ ΜΩΡΕ, ΕΣΥ, που δεν θα σέβεσαι τίποτα, ούτε την υπομονή μου, ούτε τον κόπο, ούτε την κούραση μου. Όμως ξέχασα.. ΤΙ ΚΡΙΜΑ, που δεν θα σου κάνω κουβέντα για να στρωθείς, που δεν θα αναλάβω και την δική σου ευθύνη, ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Ξεκινάμε σε 3 βδομάδες και τα αστειάκια τελείωσαν, άμα θες, κατάλαβέ το. Δεν χωράνε πια τα "δεν μπορώ, έτσι είμαι, δεν ξέρω". Άσε τις δικαιολογίες στην άκρη, αλλιώς ΣΚΑΤΑ ΚΙ ΕΣΥ.

οι φωνές δυνατές στο κεφάλι μανουριάζουνε πάλι.
μάχη στην μάχη, κραυγή στην κραυγή,
απ' το στόμα πια θα μας βγεί.
ανήσυχο πνεύμα, παντού φασαρία,
το αντίθετο ρεύμα δεν έχει ηρεμία.

Μόνη μου διάλλεξα να μην ανέχομαι τα χάλια μας, να μην υποκύπτω γιατί φοβάμαι. Και μόνη μου διάλλεξα να πορεύομαι σε ένα ρεύμα που θα με καταστρέψει.

ΠΑΡ' ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΝΑ
ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ.
Ανήσυχο πνεύμα - Λεωνίδας Μπαλάφας

.shelter.

Θα μπορούσα να κάνω μια ακόμη λίστα παραπόνων γκρινιάζοντας για το πόσο μου φταίνε ολα, αλλά πάντα θα με κερδίζει η θανατηφόρα σκέψη των 40 λεπτών.

[...] Κι αφού έχω περάσει δυο άδειες μέρες κάτω, οι "φίλοι" με ψάχνουν διότι αυτές τις νύχτες δεν έδωσα το παρόν. Εκείνη, ψυχρή όπως εσύ όταν σε αποχαιρέτησα, διαμαρτύρεται γιατί δεν έχω στείλει ένα μήνυμα, γιατί με κατάπιε ο κόσμος απ' το πουθενά. Δεν απαντάω, η σκληρότητά της δεν με αγγίζει πλέον..
Ήρθε βέβαια η στιγμή να γυρίσω πίσω στο κρύο και άψυχο σπίτι, να φροντίσω για όσα άφησες. Λίγοι γνωρίζουν τι έγινε, πως τελείωσε ο κόσμος μου κι έχασα το φως μου. Πρέπει απλά να βρω την δύναμη να εξηγήσω και σ' αυτήν..
Κάθομαι στο παγκάκι του πάρκου, με δυσκολιά την πείθω να έρθει. Δεν με αναγνωρίζει• ούτε εγώ θα μ' αναγνώριζα, ούτε κι εσύ.. Νευριασμένη, ακατάδεχτη και προκατειλημμένη. Όσο προσπαθώ να βρω τα λόγια να της εξηγήσω, τόσο προβάλλει τον εγωισμό της.. Για δεύτερη φορά, δεν κρατιέμαι.
"Ωραία, εντάξει χάθηκα, το ξέρω. Θα μπορούσες όμως για μια φορά στην ζωή σου να μ' ακούσεις κι ύστερα να κρίνεις. Ακόμη κι αν το λάθος είναι δικό μου, δεν μπορούσες να κάνεις υπομονή μέχρι να σιγουρευτείς; Ακόμη και τώρα, που δεν έχω προλάβει να βγάλω λέξη, με κατηγορείς; Και πες πως συνέβη κάτι.. Πως χάλασε το κινητό, κόπηκε το internet, είχα διάβασμα, με χρειαζόταν η μάνα μου.. Έτσι αυθαίρετα, χωρίς να ξέρεις με σημαδεύεις; Πάντα το έκανες αυτό.. Και δίκιο να είχες, μου το έδειχνες με τον χειρότερο τρόπο, όταν πάλι το φταίξιμο ήταν δικό σου, με διέλυες, με παρατούσες μες στον δρόμο κι έφευγες.. Η λύση ήταν ένα μήνυμα..; Γιατί; Γιατί ποτέ δεν μου μίλησες ανοιχτά; Επειδή δεν είπα ποτέ τίποτα; Επειδή ακόμη κι όταν δεν έφταιγα, ήμουν ήρεμη και υπομονετική, επειδή ανεχόμουν ό,τι ήθελες να μου φορτώσεις, επειδή αναλάμβανα όλες τις ευθύνες; Θα μου πεις, πρόβλημά μου, μα κι εσύ για μια φορά, μια γαμημένη φορά, θα μπορούσες να σκεφτείς πρωτού μιλήσεις.. Να με καταλάβεις, να προσπαθήσεις έστω! Αν έβγαινε το συμπέρασμα πως φταίω, πάσο, ΞΑΝΑ, αλλά αν όχι..; Γαμώτο.." Φωνάζω και το μετανιώνω, γυρνάω την πλάτη μου, αυτοσυγκράτηση.
"Λοιπόν, τον έχασα. Ήμουν κάτω για τα γνωστά.. Γι' αυτό δεν φάνηκα. Αλλά δεν έχει σημασιά, όλα τα παραπάνω έπρεπε κάποια στιγμή να στα πω κι αν θες να τα καταλάβεις..  Αυτό ήταν, όλοι οι χειμερινοί φόβοι έγιναν πραγματικότητα.. Τσάμπα η τόση αντίδραση.."

ΚΑΙ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΤΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΑ..

ούτε μια στιγμή δεν με εμπιστεύτηκες.

and I'll cross oceans like never before,
so you can feel the way I feel it too..
and I'll send images back at you,
so you can see the way I feel it too..

maybe I had said something that was wrong
can I make it better with the lights turned on..

μικρές χαμένες μέρες

Να ζούσα το καρπενήσι.. Άλλη μια φορά..

Sisters - Pain of Salvation

Φύσηξε ο βαρδάρης.

"Δήμητρά μου, να σου πω, εσένα που σε ακούει η μικρή γιατί είσαι η πρώτη μαθήτρια που γνώρισε και σε θαυμάζει.. Επειδή εμένα και την κυρία Λίζα μας βλέπει αλλιώς, άλλο εσύ, πες της σε παρακαλώ να μην τρώει τα νύχια της, μην την αφήνεις να τα πειράζει! Αγώνα κάνουμε, έχουμε μεγάλο πρόβλημα.. Σ'ευχαριστώ!"

Ένα μικρό παιδάκι, του δημοτικού.. 7-8 χρονών, τώρα μαθαίνει να επικοινωνεί• κι όμως, οι μουσικές της εξαπλώνονται σε όλη την αίθουσα, είναι κι όλας έτοιμη να δώσει εξετάσεις! Παίζει το κομματάκι της, έρχεται και σε κάνει μια αγκαλιά! Αυτό το πιτσιρίκι σε θαυμάζει, μοιάζεις κάτι πολύ "μεγάλο" μπρος στα δύο της μικρά ματάκια που σε κοιτάζουν όλο αγωνιά! Αυτό το πλασματάκι χαίρεται να σε βλέπει, να σε ακούει, σε κυνηγάει να σου μοιάσει! Κι έρχεται όλο χαμόγελο κι ευγένεια η μάνα της, όλο εμπιστοσύνη, να σου ζητήσει να της πεις δυό απλές κουβέντες γιατί "εσένα θα σ' ακούσει"!

Κι έτσι, αυτό το μικρό κι αθώο πλασματάκι, που μόλις κάνει τα πρώτα του βήματα σ' αυτήν την σάπια κατάσταση, εσένα κρυφά σου δίνει χαρά! Σου δίνει δύναμη, σε γεμίζει αυτοπεποίθηση! Είναι να μην ανταποδώσεις την αγκαλιά σου στην μικρή κιθαρίστρια; Που σε κοιτάει με αυτά τα λαμπερά μάτια!!

Κι όμως, εσύ επιλέγεις να σκοτώσεις την μελωδία σου σε ό,τι σε καταστρέφει. Δεν αλλάζεις τις χορδές σου, πατάς στις παλιές, τις σκουριασμένες σαν την ζωή σου.. Ματώνουν τα δάχτυλά σου και πονάς μα δεν λες να αλλάξεις τίποτα.. Κι όλα αυτά τα μικρά κι ασήμαντα που υποστηρίζεις πως έχουν την αληθινή αξία, τα παραμερίζεις.

"ας κρατήσει λίγο, δεν με πειράζει.. αρκεί να μην ξεχαστεί, να το θυμάσαι, να το θυμάμαι, να ήταν κάτι για τις φτωχές ζωές μας.." Έτσι σου 'λεγα μα δεν το τηρώ. Πεθαίνω στην ιδέα πως λήγει.. Άλλα πρέπει, ΠΡΕΠΕΙ ξανά λέω, να εφαρμόσω τις κουβέντες μου..

Ένα τελευταίο τσιγάρο στο μπαλκόνι για μια τελευταία καληνύχτα κι ας σ' αγαπάω τόσο..

"πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου,
σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο.."

.δεν είμαι αυτός που θες.

Ποιός είναι απόμακρος, ψυχρός, ρηχός, κυνικός, επιφανειακός, απόμακρος, εσωστρεφής, απότομος, σκληρός, αδιάφορος;

Athenaeum 26/5/2013. Μετά από 5 χρόνια, κυριαρχεί αδιαφορία για το ποιός θα 'ναι από κάτω. Σήμερα για πρώτη φορά, δεν θα 'ναι κανείς! Γιατί δεν με απασχολεί να είναι κάποιος..

Αφού ο πρώτος αδιαφορεί για το θέμα και ο δεύτερος χάνεται..

ένας τρελός

Να μην μπορείς να μιλήσεις, αυτό κι αν είναι βάσανο. Σε καρφώνει.
Δεν φταίω εγώ που η μάνα μου με μεγάλωσε έτσι. Δεν επέλεξα εγώ την κούνια μου, άλλοι την φτιάξανε.. Δεν ξέρω αν έγινε με μεράκι ή ήταν μια ακόμη αγκαρία. Και τα μέρη που την αποτελούσαν δεν ήταν καν καλά συνδεδεμένα.. Ακόμη γκρεμίζονται, ένα-ένα.. Όταν το παιδί σου δεν έχει μάθει ακόμη να περπατάει, να μιλάει, άμα πέσει από την κούνια του, να ξέρεις κινδυνεύει.. Είναι εκτεθειμένο, δεν μπορεί να σηκωθεί, να σε φωνάξει..

Ο ενθουσιασμός, σου αφήνει πληγές. Και στο τόνιζα "δεν είναι ενθουσιασμός αυτό, το ξέρω. Ξέρω πολύ καλα τι θα πει ενθουσιάζομαι, το αναγνωρίζω. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ". Αλλά τελικά όλα αυτά ίσχυαν μόνο για μένα. Και η δική σου η θάλασσα με έπνιξε.
Επανερχόμενη στις πληγές, είναι εκείνες που απαλείφονται απλά και ήσυχα κι εκείνες που αφήνουν μεγάλα σημάδια..

Ε λοιπόν, δεν θέλω να αποτελείς σημάδι μου. Απλά δεν θέλω..

Δε φταίω εγώ που ήμουν μόνος στο θρανίο
Όλοι οι άλλοι ήταν δύο, ή παίζαν κρυφτό.
Δε φταίω εγώ που κανείς δε μου μιλούσε
ούτε καν με κοιτούσε, κι έτσι έφτασα εδώ.

Και τα χρόνια περνούν και κανείς πια δεν παίζει
Δεν υπάρχει πια ελπίδα να μπορώ να κρυφτώ
Τελευταία κρυψώνα, του σπιτιού μου το υπόγειο
Του χτίζω την πόρτα να μην μπορώ να με βρω.

Και περπατάω στη σιωπή, σε μια πόλη αδειανή,
που με έχει ξεκάνει.
Βασιλιάς της ντροπής, στον τίτλο ευγενής,
που λάθη δεν κάνει.

Ένας τρελός, ένας τρελός, ένας τρελός..

οι φωνές, δυνατές στο κεφάλι μανουριάζουνε πάλι.

θέλω αποκλειστικότητα.

Ό,τι ζητάς, νομίζω το 'χεις και με το παραπάνω. Παλεύω. Κάθε μέρα παλεύω. Πολεμάω μάλλον. "άντε, καληνύχτα πολεμιστή!". Θυμάσαι; Η ζυγαριά έχει γύρει πολύ άσχημα και δεν το 'χεις καταλάβει.

"..θα 'σαστε εσείς σε μια αιώνια θυσία, σ' ένα μαρτύριο με πλείστη παρρησία.."

Μπορούσες να κερδίσεςι χίλιες λέξεις που δεν υπόθηκαν ποτέ, μόνο με μια σου κουβέντα κι ένα βλέμμα να τις κάνεις να υποθούν. Όπως ο άνθρωπος αδυνατεί να περπατήσει στο νερό, έτσι κι αυτές οι λέξεις, γενικά είναι αδύνατο να ακουστούν. Εσύ μπορείς να το καταφέρεις παρ' όλα αυτα.

Υπομονή κι επιμονή, ο εγωισμός είναι στα μαξιλάρια πλέον.

πολύχρωμο - μαύρο - άσπρο. Έμαθες ποτέ γιατί τα τοποθετώ ετσι;

Έμαθες ποτέ την ιστορία της Πάτρας;

Έμαθες ποτέ για την πόρτα; Για την ταράτσα; Για τα ξεσπάσματα; Για τις φωνές; Για τους μεγαλύτερους φόβους; Ρώτησες; Σώπασες;

ΟΧΙ. Ξέρεις γιατί; Σου δώθηκε η ευκαιρία, έγινε η προσπάθεια πολυάριθμες φορές.

ΤΗΝ ΑΠΕΡΡΙΨΕΣ.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙΣ. ΣΤΗΝ ΔΙΝΩ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΤΑΣ.

Σου δίνω ένα κομμάτι ζωής και το παραμερίζεις.. Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή..

"..θα κατααστρέψεις μια μικρή ζωή κι αυτό το λάθος μία μέρα θα σε βρει.."

"..σ’ εσάς ανήκει κάθε γέλιο μου και δάκρυ.."

"..πώς θ' αντέξω όταν θα φύγετε αγαπημένοι μου;
κι άν φύγω πρώτος, πως θ' αντέξετε εσείς.."

Δικαιολογώ τα πάντα σου. Το αν μετά τις λέξεις σου θα ακολουθήσουν δύο ή τρεις τελίες, αν θα γελάσεις δυνατά ή όχι, αν θα με κοιτάξεις κατάματα ή θα επιλέξεις να μου γυρίσεις την πλάτη σου και να φύγεις. Γιατί νιώθω μηδαμινή. Ξέρεις τι θα πει να νιώθεις μηδαμινός; Να λες καλημέρα και να πιστεύεις πως κάνεις λάθος. Να παλεύεις και να θεωρείς πως κι αυτό είναι λάθος(!). Να περπατάς 40 λεπτά πήγαινε και 40 έλα κι ακόμη κι αυτό να νιώθεις πως είναι λάθος.. Να φτάνεις στο σημείο να μην λες πια πως αγαπάς, να μην ανοίγεις την καρδιά σου.. Εσύ, που ακόμη κι αν ήξερες πως θα σε σκοτώσει -μεταφορικά και κυριολεκτικά- πάντα την άνοιγες την ψυχή σου. Ναι, έτσι νιώθεις μηδαμινός.

Πέραν όμως των τόσων φορών που απλά έβρισκα μια δικαιολογία για να εξηγήσω το κάθε τι, υπάρχει και κάτι ακόμη.

Έχω υποφέρει ΚΙ ΕΓΩ. Μπορεί όχι τόσο, δεν ξέρω αν συγκρίνεται. Ξέρεις όμως τι θα πει να σε δείχνουν οι αδελφικοί σου φίλοι λέγοντάς σου πως πρέπει να πας σε έναν ψυχολόγο; Πως αυτό που σου συμβαίνει πλέον δεν ελέγχεται και έχεις περάσει πανηγυρικά στα όρια του ψυχαναγκασμού; Να βλέπεις τα μάτια σου να ξεψυχούν, στον ύπνο και τον ξύπνιο σου, να χάνουν το φως τους; Να σε τρομάζει το ίδιο σου το εγώ; Να κλαις από το πουθενά; Να περπατάς μηχανικά στον δρόμο, να κοντεύουν να σε πατήσουν τα αυτοκίνητα επειδή ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙΣ; Να μην εκφράζεσαι γιατί ΦΟΒΑΣΑΙ; Εκεί που δεν φοβόσουν ποτέ! Να μην μπορείς να σταθείς, όλα να επαληθεύονται, να ζεις συνεχόμενες προειδοποιήσεις κι όλοι να θέλουν να σε πείσουν να σκεφτείς με την λογική; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ! Μαζί είμασταν όταν μας είπε πως "ο άνθρωπος λειτουργεί με το συναίσθημα". Τίποτα δεν είναι τυχαίο και κανείς δεν το έχει καταλάβει. Ξέρεις πως είναι να νιώθεις τον θάνατο πως υπάρχει γύρω σου; Να είναι η καθημερινή σου παρέα, το κάθε σου τσιγάρο, να υπάρχει στον αέρα. ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙΣ. Η θάλασσά σου να είναι το φέρετρό σου, εκεί που ήταν η σωτηρία σου! Να σκέφτεσαι τι θα φοράς, αν θα ανασαίνεις στην κηδεία, ποιός θα είναι και ποιός όχι. ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΕΚΡΟ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΡΟΠΤΙΖΕΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ. ΞΕΡΕΙΣ;

Κάθε άνθρωπος αξίζει το λίγο σου, αν τον αγαπάς, αν σε αγαπάει.. Κι όταν κουραστεί κι εσύ τότε αφυπνηστείς, καρδιά μου θα 'ναι πολύ αργά. Μα ακόμα κι αν σε περιμένει, όσο αργείς, τόσο τον σκοτώνεις.. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ Η ΨΥΧΗ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;

Θα 'χουν όλα πια χαθεί κι εσύ θα λες "έτσι είμαι, τι να κάνω, δεν μπορώ".

ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ;

Σε παρακαλώ..

"..μυρίζεις θάνατο μα εγώ σε γυροφέρνω,
δεν έχω δύναμη μακριά να κρατηθώ,
βάζω στην άκρη το μυαλό μου νικημένο,
μέσα στις στάχτες σου διψάω να βρεθώ.."

..μεγάλωσες, μεγάλωσα..

(θα ξεκινήσω αλλιώς)

Τώρα που προλαβαίνω θα γίνει το καλό. Γιατί εννοείται, θα αναφερθώ πάλι στον χρόνο που τρέχει, μόνο τρέχει. Και τον κυνηγάς από πίσω σαν τον καημένο, απελπισμένος, μήπως και προλάβεις.. Να προλάβεις τι; Συνέχεια, μα συνέχεια, ξεχνάς πως ό,τι πασχίζεις να προφτάσεις τελικά είναι δίπλα σου. Αργέις να το καταλάβεις, τότε είναι που σκοντάφτεις. Όχι όταν πληγωθείς ή απογοητευτείς. Όταν δεν καταλαβαίνεις, όταν δεν σκέφτεσαι. Όταν όλες σου τις θεωρίες απλά δεν τις κάνεις πράξεις.

Σε "παρακολουθώ" από την αρχή της ιστορίας, πως μεγαλώνεις και διαμορφώνεις τον δικό σου χαρακτήρα (όχι τον δικό μου). Και είναι εντυπωσιακό!

Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τι θα πει "πάντα έτσι γίνεται"; Ο άνθρωπος αποτελεί μια οντότητα πολύ δυνατή. Με τον ίδιο τρόπο που κάποιος πατάει πάνω σου, με τον ίδιο τρόπο σηκώνεσαι και του δείχνεις πως δεν αποτελείς εσύ τον εύκολο δρόμο του. Κοντοζυγώνει η ώρα που θα δεις πως για όλα φταις εσύ. Τα δικαιώματα, κατά ένα μεγάλο μέρος, τα έδωσες εσύ. Και τις θυσίες, εσύ επέλεξες να τις κάνεις. Κανείς δεν σε πίεσε. Η φύση του ατόμου είναι τέτοια, ώστε να καταβροχθίζει ό,τι υπάρχει γύρω του. Το ξέρεις και το ξέρω. Εδώ και χρόνια πλέον, το πρόβλημα έπαψε να είναι οι υπόλιποι. Το πρόβλημα είναι δίπλα σου, όπως βέβαια κι ό,τι μπορεί να σε γεμίσει. Επιλογή σου ποιά πλευρά θα κοιτάξεις, τι θα παραμερίσεις.

Κάνε το βήμα που δεν πρόφτασα να κάνω και ίσως μέσα από σένα να καταφέρω να κάνω την αναπλήρωση. Όλα είναι εδώ, σε αυτήν την ανάρτηση, σ' αυτό το τσιγάρο, στο τελευταίο μπορεί ποτό που πίνω μακριά του. Παραδειγματικά, εμένα αυτήν την στιγμή με χωρίζουν γύρω στα 250 χλμ από κάποιες "καταστάσεις". Άμα θέλω όμως, μπορώ να αντιλειφθώ πως η απόσταση είναι τελικά κάποια εκατοστά. Όσο απέχει απ' το βλέμμα μου ο καρπός μου. Κάπως έτσι είναι γενικότερα το σκηνικό. Η επιλογή, η σκέψη σου. Εκεί καθορίζονται όλα κι ο ελεγκτής είσαι εσύ. Κανείς άλλος.

Ζεις πράγματα που δεν κατάφερα να ζήσω, στιγμές που υπάρχουν μόνο φανταστικά στο μυαλό μου. Αυτό είναι απελπισία, όχι όλα τα άλλα που συζητιούντε σε κάποιο τραπέζι στην Αθήνα. Ό,τι δεν έζησες αποτελεί μια απελπισία. Τώρα είναι η στιγμή να κάνεις το σωστό. Όχι αύριο, τώρα. Και κοίτα να το κάνεις. Αυτό καμαρώνω. Όχι το αν μου μοιάζεις, αλλά τα πόσα έκανες που εγώ δεν κατάφερα. Και γι' αυτό μπορεί και να υπερηφανευτώ στην πορεία, όχι για όλα τα υπόλοιπα.

Έχεις δύο επιλογές. Να διανύσεις ένα μοναδικό καλοκαίρι και να το αφήσεις να σε κάνει κομμάτια. Να σε κρατήσει πίσω, να σου στερήσει πολλά. Η άλλη σου επιλογή είναι να το ζήσεις ΔΥΝΑΤΑ. Τόσο δυνατά, ώστε στην πορεία να είναι μια αφορμή να σε τραβάει μπροστά. Να σε κάνει άλλο άνθρωπο. 

Τι επιλέγεις υπέροχο πλάσμα;

Υ.Γ.: κι εσύ ξέρεις.

Δεν γαμιέται..

Από που να αρχίσω μα και που να τελειώσω.. Πριν λίγες μέρες ήμουν κάποια άλλη και σήμερα είμαι ένας άλλος άνθρωπος. Θα προσπαθήσω να πω ακριβώς αυτά που νιώθω.

Άκουγα συχνά για σένα. Πόσο καλή κοπέλα είσαι και πόσο καλά περνάει ο άλλος μαζί σου. Είχα γεμίσει αρκετή περιέργεια, με είχαν προκαταβάλει πολύ θετικά. Ώσπου σε γνώρισα και είχαν δίκιο. Χαβαλές και γέλιο δεξία και αριστερά. Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο και ταυτόχρονα ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Που να φανταζόμουν όμως την συνέχεια; Γούσταρα καταβάθος που θα ερχόσουν κι εσύ στην εκδρομή. Έλεγα πως θα περάσω καλά, θα γελάσω πολύ, το 'χα ανάγκη να γελάσω. Φανταζόμουν μια κλασσική εκδρομή με πολύ γέλιο, ιστορίες με ποτά, χορούς και τα λοιπά. Πλάκα-πλάκα, τώρα που τα ξανασκέφτομαι, διεκδικούσα χρόνο μαζί σου. Να 'ρθω στο τραπέζι σου, να πούμε καμιά μαλακία, να πεταχτώ μέχρι το δωμάτιό σου. Δεν με χάλασε που ήμασταν στο δωμάτιό μου μόνες μας και σου 'λεγα για τα νοσοκομεία και για τα διάφορα. Την ψιλοζητούσα συχνά αυτήν την επαφή, μου άρεσε. Μπορεί να μου 'κανε και καλό. Έχεις κάτι ρε παιδί μου, αυτή είναι η αλήθεια. Είσαι υπέροχος άνθρωπος, πρόσχαρος και ελκύεις τον άλλον. Δεν είναι και λίγο.

Όλα κυλούσαν μια χαρά όπως θα 'πρεπε, το γλεντίσαμε κι όλας, μαζευτήκαμε στο δωμάτιο, τα 'πιαμε. Τίποτα στραβό. Όχι πως τα επακόλουθα ήταν λάθος. Απλά εννοώ τίποτα πέραν του αναμενόμενου. Ε, μέχρι που είπες να πάμε για τσιγάρο όταν έφυγαν τα κοριτσια κι ακολούθησα κι εγώ. Όσο σκέφτομαι πως μπορούσα να μην έρθω, γιατί μπορεί να είχα καπνίσει ήδη, να ζαλιζόμουν, να κρύωνα, να, να, να.. τόσο αγχώνομαι στην ιδέα πως μπορεί να μην το είχα ζήσει. Και η αλήθεια είναι πως ήρθα όχι γιατί ήθελα τσιγάρο. Απλά γιατί πραγματικά ρε συ, γουσταρα να βγω μαζί σου να πουμε 2-3 αηδίες. Κι έτσι άρχισα να λέω τα δικά μου, να μιλάω για την γνωστή μου αδυναμία. Και μίλησες..

Εκείνην την στιγμή μπορεί και να σταμάτησε η καρδιά μου. Σαν να γύρισα τον χρόνο πίσω και στάθηκα δίπλα σου, έκανα ό,τι έκανες, αντιδρούσα όπως αντιδρούσες, χτύπησε η καρδία μου όπως η δικιά σου. Σε κοιτάω κι εξαφανίζομαι στην άλλη γωνία, με πιάνουν τα κλάματα. Αδυνατούσα να ηρεμήσω. Τρέμανε τα χέρια μου, τα πόδια μου, είχανε θολώσει τα μάτια μου κι όλο κάπνιζα κι έπεινα λες και ήθελα μέσω αυτών να συνέλθω, λες και όπως κατέβαινε το κρασί, έτσι θα κατέβαιναν όλα. Δεν ξέρω τι μου συνέβαινε. Πάντως πέρναγα διάφορες φάσεις. Δεν ήταν πως τα λόγια σου με δυσαρεστούσαν. Δεν με δυσαρέστησαν αυτά που άκουσα, με την έννοια του "καθόλου ευχάριστη ιστορία και συζήτηση". Είχα τρομάξει απλά. Κάθε σου λέξη ήταν λες και την έλεγα εγώ. Κάθε στιγμή λες και την έζησα, λες και συνέβει χθες. Το 'χω πει τόσες φορές μα είναι τόσο έντονο που δεν μπορώ να το εκφράσω. Ταύτιση. Η απόλυτη λέξη. Ήμουν μαζί σου, ήμουν εσύ, ήσουν εγώ, ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων.. Ήταν απλά ανεξήγητο. Ή μπορώ να το εξηγήσω; Δεν ξέρω. Και στην συνέχεια άρχιζα να σκέφτομαι "μου μιλάει τώρα; εμπιστεύεται εμένα; ΕΜΈΝΑ; γιατί;". Και μέσα μου να γεμίζω. Δεν ξέρω τι γέμιζα, ευτυχία, ευγνωμοσύνη, έκπληξη.. Πάντως με γέμιζες. Δεν ήμουν πλέον ζαλισμένη απ' το κρασί, με ζάλιζε η κατάσταση. Έπειτα όμως..

Άρχιζα να νιώθω άχρηστη, ανίκανη, αχάριστη που εσύ ανοιγόσουν κι εγώ έκλαιγα και φρίκαρα, ένιωθα ΤΌΣΟ ΧΑΜΗΛΆ. Που δεν άντεχα να σε κοιτάζω, να σε πάρω μια αγκαλιά. Γιατί πραγματικά, είχα τόσα πολλά να σου πω. Ούτε τα θυμάμαι. Αλλά είχα πράγματα μέσα μου. Δεν ξέρω αν τελικά όντως μπορούσαν να ειπωθούν, αλλά σίγουρα μπορούσα να στα δείξω, να στα δώσω κι από 'κει και πέρα ήταν απόφασή σου να τα κρατήσεις ή όχι. Μα δεν το έκανα. Λές και κάποιος άλλος έλεγχε χέρια, πόδια, σκέψεις. Σου ξανά λέω, την θαύμασα που σε αγκάλιασε. Την ζήλεψα, όχι που σε είχε, που είχε την δύναμη. Όποτε μπορούσα, συμπλήρωνα τις προτάσεις σου. Έτσι ένιωθα, πως ήξερα την συνέχεια της φράσης. Πως την είχα ζήσει. Μπορεί και να έλεγα ξεκάρφωτα πράγματα, αλλά έτσι νόμιζα κι ένιωθα πως ήταν. Μόνο αυτό κατάφερνα να κάνω. Όταν με έβλεπες να γελάω ήταν απ' το σοκ. Περιέγραφες σκηνικά που τα έχω ζήσει. Σχεδόν ακριβώς όπως τα έλεγες. Τα είχα στην ζωή μου. Μπορούσα να πω κάτι ίδιο ή ανάλογο. Μου φαινόταν αδύνατο, γι' αυτο αντιδρούσα με το γέλιο.. Μηχανικά. Γι' αυτό βάλθηκα να σου ζητάω συγγνώμη. Ένεκα που θεωρούσα ΆΚΡΩΣ εγωιστικό το ότι έκλαιγα κι εσύ μιλούσες, κι από την άλλη διότι έμενα άπραγη. Ή και όχι; Δεν ξέρω. (το μπορεί και το δεν ξέρω υπάρχει τόσες φορές εδώ μέσα..) 2-3 ώρες ήμασταν έξω. Χιόνιζε τόσο πολύ, η θερμοκρασία ήταν στους μείον. Κάπνιζα - έπινα, λες κι αυτό έδειχνε κάτι, λες και θα μου 'κανε κάποια διαφορά. 6 το πρωί πάνω-κάτω πήγαμε έξω. Δεν μπορούσα να συνέλθω. Να καθήσω σε μια γωνιά. Στον πάγκο, στο πάτωμα, όρθια, οκλαδόν, στα γόνατα, περπάτημα και ξανά απ' την αρχή. Κρύο και ζέστη. Πότε μπορούσα να σταματήσω να κλαίω και πότε έφευγα να βάλω τα κλάματα και να ξανα 'ρθω. Σας πήρε ο ύπνος.. Ένιωθα τύψεις να κοιμηθώ. Ήμουν πτώμα αλλά δεν μπορούσα. Ένιωθα να εγκαταλείπω. Να ΣΕ εγκαταλείπω. Δεν μου έφτανε η προηγούμενη αχρηστία μου.. Έτσι, κάθησα στα σκαλιά. Κι άρχισα να γράφω. Ήρθα μπροστά σου, κάθησα και σου μίλησα. Ούτε φανταζόμουν τον εαυτό μου έτσι. Με την ελπίδα πως κάπως, θα μ'ακούς. Πλέον ξημέρωμα, όταν ήμασταν πάνω στις ετοιμασίες κλπ, εγώ ακόμη δεν είχα συνέλθει. Σερνόμουν σαν την χαμένη δεξιά κι αριστερά, προσπαθούσα να συγκεντρωθώ να κάνω κάτι σωστά.. Στεκόμουν απελπισμένη στο τζάμι, κοίταζα το μπαλκόνι που καθόμασταν, βρήκα τον αναπτήρα που ήταν ακόμη εκεί. Υπήρχε ακόμη κάτι εκεί! Πραγματικά, ένιωθα πως ποτέ δεν θα βρω ευκαιρία να σου μιλήσω, να βρεθώ κοντά σου ξανά, λες και όλα χάθηκαν, πέρασαν. Ήταν παρηγοριά πως ήταν κάτι εκεί, έστω κι ο γαμημένος αναπτήρας. Τον μάζεψα.. Φώναζα την Χαρούλα ανά περιόδους, να της πω κάτι, αλλά δεν έβγαινε. Έλεγα απλά πόσο συγκλονισμένη ήμουν, πως ένιωσα ηλίθια. Χωρίς όμως να εξηγώ, να τα λέω όπως είναι. Κάτι αοριστίες πέταγα.. Δεν ήξερα τι να κάνω. Έψαχνα αφορμή να σε δω, θυμήθηκα τα πράγματά μας.. Κατέβηκα στην τραπεζαρία, δεν ήσουν, πήγα στο δωμάτιο, χτύπησα ήσυχα μήπως κοιμόντουσαν οι άλλες, δεν ανοίξατε.. Γύρισα στο δωμάτιο, δεν θυμάμαι τι έκανα. Σταματούσα στον διάδρομο, κοιτούσα τα παγκάκια, καθόμουν.. Έψαχνα απεγνωσμένα και ακουστικά, να ακούσω μουσική και τότε σκέφτηκα το "Sisters". Η συσχέτισή του με όσα είχαν γίνει με τρέλαινε.. Σηκωνόμουν, γύρναγα από 'δω κι από 'κει, με ρωτούσαν τι έχω, "νυστάζω, δεν κοιμήθηκα" απαντούσα.. Ξανά δοκιμάζω να ανεβώ με την ζακέτα, μπας και ήσουν πάνω. Όχι μόνο να είναι κάποιος στο δωμάτιο, να είσαι εσύ. Κι ανοίγεις τελικά. Κοίταζα κάτω, οπουδήποτε αλλού, εκτός από 'σενα. Και στο μπαλκόνι ελάχιστα σε κοίταξα.. Πόσο κρατιόμουν να μην βάλω πάλι τα κλαμάτα, είχα κλάψει άλλες 10 φορές έως τότε.. Δεν τα κατάφερα.. και τι έχεις, και θα σου πω μετα, τίποτα, έλα 'δω πες μου, καλά είμαι ρε, γέλαγα και σαν την ηλίθια μα δεν έπειθα! Ενώ ήθελα ΤΌΣΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΜΟΥ ΕΊΧΕ ΣΥΜΒΕΊ, δεν είχα τα κότσια. Νόμιζα θα με παρεξηγήσεις, θα με θεωρήσεις υπερβολίκη, θα φαινόταν πως έχω σαλέψει.. Τελικά με βοήθησε που επέμεινες. Άν δεν σου είχα μιλήσει, θα γυρνούσα σπίτι μου κομμάτια. Απογοητευμένη από τον εαυτό μου. Θα πέρναγε και μήνας (αλήθεια) κι εγώ θα το σκεφτόμουν ακόμη. Το ότι η Χαρά θα πηγαίνει μαζί σου φροντιστήριο, θα με παρηγορούσε. Θα ένιωθα πως λόγω εκείνης, έχω μια έμμεσην εντελώς μακρινή και περίεργη επαφή μαζί σου. Η αλήθεια είναι πως αν δεν είχες επιμείνει και μετά στο να μάθεις, δεν ξέρω αν θα σου έλεγα.. Αν θα τα κατάφερνα. Με άγχωνε που δεν ήμασταν στο ίδιο πούλμαν. Πάλι δεν με έπαιρνε ο ύπνος, κι όταν κοιμόμουν λίγο, ξυπνούσα αγχωμένη. Σαν να εγκαταλείπω ένιωθα, σαν να σε αφήνω, σαν να σε χάνω. Όταν δε άκουσα πως χάλασαν οι αλυσίδες σας.. Μιλούσα στο τηλέφωνο, έκλαιγα πάλι. Αγχώθηκα ακόμη πιο πολύ. Μη και δεν συναντηθούμε πάλι, μη και δεν υπάρξει χρόνος.. Ησύχασα μόνο όταν κατεβήκαμε από τα πούλμαν και πιο πριν, όταν με πήρες τηλέφωνο.. Πήρα την χαρά μια αγκαλιά, έβαλα για λίγο ξανά τα κλάματα και μετά άρχιζα να ησυχάσω. Συνολικά, δεν έχω καταλάβει πόσες ώρες πέρασα έτσι ρακος.. Φάγαμε, κάναμε ράναμε και πήγαμε για την περιβόητη σοκολάτα! Όσο έβλεπα πως δεν το είχες ξεχάσει τόσο με παρηγορούσε.. Και σου τα 'πα. Πρέπει να σου τα είπα πολύ απλά, πολύ ξερά. Κόλωνα να τα πω όπως ακριβώς είχαν.. Όταν όμως είδα την αντίρασή σου ένιωσα τόόόόόόόσο καλά.. Ησύχασε όλο μου το είναι. Φοβόμουν να δεις την σημείωση, μήπως και σε φέρει σε άβολη θέση. Κι όλο κοιτούσα αλλού.. Μα οι αντιδράσεις σου και τα λόγια σου ήταν τόσο υπέροχα. Χαιρόμουν σε όλο το πούλμαν. Έτσι κατάφερα και να κοιμηθώ.. Απ' την άλλη πολλές φορές ένιωθα πως γίνομαι κουραστική με τόσα σκηνικά που σου έλεγα απ' το βράδυ. Όσο φτάναμε Αθήνα, τόσο χαλιόμουν.. Μπήκα σπίτι κουρασμένη, εξαντλημένη μα ένιωθα ταυτόχρονοα ευτυχισμένη, ανακουφισμένη ΚΑΙ ΤΥΧΕΡΗ. Όταν το πρωί μου έστειλες μήνυμα και σου απάντησα, δεν υπολόγιζα πως θα ανοίξη συζήτηση.. Θα λέγαμε 2-3 κουβέντες κι αυτό.. Έλα όμως! Όταν πήγα στο σχολείο, δεν ήμουν η ίδια. Πραγματικά. Δεν αγκάλιαζα κανέναν το ίδιο. Δεν ένιωθα τόσο ενθουσιασμένη που τους έβλεπα, ούτε τελικά μου είχαν λέιψει τόσο.. Ούτε καν η  κοπέλα που της έστειλα ολόκληρο μήνυμα. Είχε απαντήσει, αλλά δεν είχα δώσει καμία σημασία.. Ήμουν στο πούλμαν όταν απάντησε. Δεν μου έκανε κάτι.. Ήταν όλα αλλιώς. Όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει και καταλήγω στο να δεθώ με τον άλλον, πάντα φοβάμαι. Στο είπα. Μα τώρα δεν ήταν έτσι. Ήταν όπως σου 'γραψα στο μήνυμα. Δεν με ένοιαζε θα έχει διάρκεια όλο αυτό. Με ένοιαζε να το θυμάμαι. Να είναι χαραγμένο μέσα μου. Και να το θυμάσαι κι εσύ. Να μην ξεχαστεί. Να υπάρχει κάπως, κάτι να το κρατάει ζωντανό. Όταν μου 'πες πως με ένιωσες, πως σε διαπέρασα.. πως ήδη σου λείπω και πως μ'αγαπάς.. Πέθανα, έτρεχα σε όλο το σπίτι. Απ' την άλλη ένιωθα υπέροχα που τελικά σε στήριξα, που με κατάλαβες και σε κατάλαβα, πως τίποτα δεν πέρασε έτσι. Το ότι μου 'δειχνες πως τελικά ήμουν δίπλα σου και πρόσφερα κάτι.. Με έκανε να νιώθω τόσο καλά, τόσο εντάξει με τον εαυτό μου.. Όλη μέρα έως τώρα ακούω μόνο "Sisters" και χαζέυω στο προφίλ σου.. Μιλάμε σχεδόν όλη μέρα, μου φαίνεται συγκλονιστηκό.. Νιώθω λες και πέρασαν χρόνια..

Ε λοιπόν, κι εγώ σ'αγαπάω κοριτσάκι μου. Σ' αγαπάω πάρα πολύ. Και ναι, κι εμένα ήδη μου λείπεις. Απ' την στιγμή που βγήκες απ' το αυτοκίνητο μου λείπεις! Μπορώ να κάτσω να σ'ακούω για χρόνια. Και να καταβάλω όλες τις δυνάμεις μου και να στις δώσω. Σου χρωστάω αυτό το Σαββατοκύριακο, σου χρωστάω αυτό το αξέχαστο κάτι που έζησα, αυτήν την στιγμή σου χρωστάω τον ίδιο μου τον εαυτό.. Σ'αγαπάω, συγγνώμη και σ'ευχαριστώ..

Σ'ΑΓΑΠΑΩ.
http://www.youtube.com/watch?v=nsaX-e-KuYU

θυμός ή απάθεια;

Μα που να σε πάρει ο διάολος! Ξέρεις σε τι μπελά με έβαλες; Υποτίθεται ξέρεις, καλύτερα από πολλούς. Ήμαστε άραγε τόσο χαμηλά ώστε να χρησιμοποιούμε το αλκοόλ ως δικαιολογία;

Ναι, είναι σημαντική για μένα και την αγαπάω. Παρ' όλες τις τραγικές και παράλογες καταστάσεις που έχω περάσει, είτε φταίω, είτε όχι. Στο είπα για να το βγάλω από μέσα μου. Μόνο γι' αυτό. Και ήσουν η μόνη που το δήλωσα έτσι φωναχτα. Ναι, μου έλειπε, μου λείπει και πάντα η κατάσταση θα είναι έτσι σκατά.

Έχω τόσα προβλήματα μικρά ή μεγάλα που το τελευταίο που χρειαζόμουν είναι η κατάσταση που μου δημιούργησες. Δεν μου φταίει εκείνη, εγώ μου φταίω. Έπρεπε λοιπόν να με ρουφιανέψεις, έτσι;

Δεν ξέρω αν θύμωσα, αν απελπίστηκα ή αν δεν ένιωσα και τίποτα. Είναι φορές που θέλω να βάλω τα κλάματα, άλλες που δεν με νοιάζει. Κάποιες άλλες τρελαίνομαι και κάθε κίνησή μου, μου μοιάζει λάθος. Άλλοτε, αναζητώ απεγνωσμένα κάποιες παλίες και γνώριμες αγκαλιές και ακόμη πιο συχνά αντικρίζω την απόρριψη από κάποιες άλλες.

Αυτό έκανες. Μου θύμησες πόσα ελαττώματα έχω, πόσο μεγάλο πρόβλημα κρύβω μέσα μου και τώρα βασανίζομαι ξανά και ξανά, πολλαπλές φορές.

Εύχομαι τουλάχιστον, γαμώ το κερατό μου, να το ευχαριστήθηκες..

Εγώ σ'αγάπησα εδώ.

Σ'εκείνην την γωνία σε αγάπησα.

Κάτω από τον βράχο, στην παραλία.

Σ'εκείνο το παγκάκι.

Σ'εκείνο το θρανίο.

Στο προαύλιο.

Θυμάσαι; Με ένιωσες; Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που με κέρδισε. Δυο - τρεις ασήμαντες στιγμές που εγώ πέρασα όμορφα; Κι εσύ; Εσύ πέρασες όμορφα; Βασικά, στην δική σου την στιγμή συμπεριλαμβάνομαι; 

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Όχι της γυναίκας, του ανθρώπου. Πως σε κερδίζε ρε γαμώτο! Εκείνο το χαμόγελο που μπορεί να οφείλεται και σε σένα! Έστω και η αίσθηση πως υπάρχει μια μηδαμινή πιθανότητα να χάρισες ένα ίχνος ευτυχίας στον άλλον, σε τρελαίνει. Τα μάτια που λάμπουν, σε τυφλώνει η ψευδαίσθηση πως κάτι κατάφερες. Ή και όχι. Δεν σε νοιάζει αν τα κατάφερες εσύ. Σε νοιάζει απλά πως ο άνθρωπός σου, όποιος κι αν είναι αυτός χαμογελάει.

Η θέα της παραλίας, του ήλιου που βασιλεύει και τις άμμου σε γοητεύει. Μα την ερωτεύεσαι όταν εκείνη είναι δίπλα σου. Οι συζητήσεις σας παύουν να είναι στοιχεία της λογικής. Παίρνουν άλλη διάσταση. Μετατρέπονται. Και τι γίνονται; Για μένα, γίνονται μελωδίες. Ακούς ένα τραγούδι και ανατριχιάζεις, η ψυχή σου βαραίνει, το μυαλό σου θολώνει, τα μάτια σου βουρκώνει. Σε διαπεράνει κυριολεκτικά. Ναι, έτσι νιώθεις.

Τα λόγια της έχουν νόημα, αξία. Όχι, το μυαλό σου τα δημιουργεί όλα. Εικονική πραγματικότητα. Ακούς μια καλημέρα μα η τόση αγάπη που σε κυριεύει, η τόση υπερβολή, σε κάνει να ακούς κάτι άλλο, με διαφορετικό περιεχόμενο. Στα ασήμαντα εσύ βρίσκεις σημασία. Γι΄αυτό την πατάς. Όλα αντίστροφα. Όταν σου λέγανε πρόσεχε και η κατάσταση ήταν όντως κρίσιμη, ποτέ δεν πρόσεχες. Όταν προσπαθούσαν να σε κάνουν να ξεχωρίσεις όσα αξίζουν κι όσα όχι, εσύ ήθελες πάντα να κρατήσεις τα ανούσια. Βασάνιζες τον εαυτό σου. Απλωνότανε μπροστά σου ένας δρόμος βατός κι εύκολος, εσύ επέλεξες να περπατήσεις εκέινων με τα καρφιά. Για ένα γαμώτο. Ή για κάτι άλλο;

Πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα 
τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή.

Και έρχονται εκείνες οι νύχτες. Το κεφάλι σου είναι βαρύ, γιατί το αίμα σου πλέον έγινε οινόπνευμα. Δεν ζεσταίνεσαι και δεν κρυώνεις. Δεν αγαπάς και δεν μισείς. Μόνο καπνίζεις, αναπολείς. Σκέφτεσαι. Τι έγινε; Τι έζησες; Έζησες; Πότε ήταν τότε που.. κι έκανες εκείνο.. και συνέβει και το άλλο.. και δεν σε ένοιαζε.. και τα ήθη ήταν άλλα.. οι ιδεολογίες και τα πιστεύω διαφορετικές. ΟΧΙ. Πότε ήταν τότε που σε έπνιγε στην αγγαλιά της; Γινόσουν κάδρο, τα λόγια της οι πινελιές πάνω σου. Παντού χρώμα, ένταση, ζωντάνια. Αφιερώθηκες. Και τώρα; Τώρα έμεινες σε ένα μπαλκόνι, με ένα τασάκι αγκαλιά, ένα ποτήρι που δεν αφήνεις να αδειάσει, τα τσιγάρα ανάβανε και σβήνανε όπως πέταξες τα χρόνια, όπως πέρασαν οι στιγμές. Ναι, διότι αυτό έκανες. Κανέις δεν φταίει. Ήξερες το αποτέλεσμα. Το ήξερες σαν την παλάμη του χεριού σου. Μα αυτό το συναίσθημα, πάντα θα σε κυριεύει. Θα χάνεις τον εαυτό σου.. 

Δεν σ'αγάπησε κανένας πιο πολύ.

Δεν ξέρω πόσο σ'αγαπάω. Μετριέται η αγάπη; Ξέρω απλά πως σ'αγαπάω δυνατά. Πολύ δυνατά. Σήμερα εσένα, αύριο εκείνον. Όχι τίποτα άλλο, έτσι έμαθα, μου μάθανε, ποιός ξέρει. Να αγαπάω. ΑΓΑΠΆΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΑΠΆΣ ΑΚΟΥΣ; Δεν το κάνεις γιατί "είναι στο DNA των ανθρώπων" ούτε γιατί "εσύ είσαι μεγαλόψυχος και χιλιοπληγωμένος" ή για άλλους πολλούς εγωκεντρικούς λόγους. Το κάνεις γιατί το θες. Το κάνεις γιατί έτσι. Όχι για το αντάλλαγμα, ούτε για το τίποτα. ΔΕΝ ΞΈΡΕΙΣ ΓΙΑΤΊ ΤΟ ΚΆΝΕΙΣ.  Μα συμβαίνει. Πάντα η αγάπη έρχεται έπειτα από προειδοποίηση και ποτέ δεν την λαμβάνεις υπ' όψιν σου. Πότε δεν πρόσεξες..

[...]

Αδιέξοδο.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Να χαθώ και να τα παρατήσω; ή να επαναστατήσω και να ενισχύσω την προσπάθεια μου;
Και στην τελική για τι προσπαθώ; νια να βάλω καλές βάσεις να μπω σε μια σχολή; να ικανοποιήσω τους γονείς μου και τον εγωισμό μου; να σε κάνω να μ'αγαπήσεις; και τελικά όλα αυτά έχουν νόημα;
Τα ερωτήματα είναι ατελειώτα και πολλαπλασιάζονται συνεχώς.
Να σ'αφήσω ή όχι; πραγματικά δεν μπορώ να αποφασίσω. Σήμερα ένα απλό μήνυμά σου μου έδωσε χαρά, μα το συναίσθημα είναι κάθε άλλο παρά πρωτόγνωρο και μόνο άγχος, ανασφάλει και φόβο με γεμίζει..
Κι εσύ πως νιώθεις; είμαι κάτι; με θες στην ζωή σου ή τζαμπα χάνω βδομάδες απ' την ζωή μου σκεπτόμενη;
ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΠΙΑ;Σ' έχω δεν σ' έχω - Μανώλης Λιδάκης

Επανάληψη.

Όταν προσπαθώ να βγάζουν νόημα τα λόγια μου πάντα γράφω και λεώ ανούσιες και άψυχες μαλακίες. Ε, λοιπόν, ό,τι γράψω θα προσπαθήσω να είναι ατόφια αποτύπωση του πως νιώθω.
Με έχει κουράσει το όλο θέμα της αδυναμίας στους φίλους μου. Η φιλία είναι ίσως και η πιο σημαντική αξία στην ζωή μου και οι φίλοι μου κυριαρχούν την καρδιά μου. Όχι στην καρδιά μου, την καρδιά μου, έχει διαφορά.
Έτσι και τώρα το γνωστό συναίσθημα της αδυναμίας κάνει την επανάστασή του κι έρχεται ξανά να με βασανίσει.
Μόνο που τώρα είμαι πιο κουρασμένη από ποτέ. Απόρροια αυτού είναι να μην έχω το κουράγιο να υποστηρίξω με το σπαθή μου τα συναισθήματα μου. Και το πρώτο βήμα έχει γίνει.
Ναι, είσαι σημαντική για μένα και σε εμπιστεύομαι πολύ, μπορώ να πω πως σ'αγαπάω.. Μα, κοριτσάκι μου, νιώθω τόσο έντονα πως έχω ανάγκη να απομακρυνθώ από κοντά σου γιατί αλλιώς χωρίς να φταις εσύ, εγώ θα καταστραφώ Θα δημιουργήσω μόνη μου πλαστές πραγματικότιτες και εικονικές στιγμές που αμφιβάλλω αν θα με χαροποιούν. Κατά πάσα πιθανότητα θα εγκλοβίσω μόνη μου τον εαυτό μου και μπορεί να κάνω κι εσένα να υποφέρεις και πραγματικά, δεν το θέλω.
Δεν έχω κάτι άλλο να πω, είναι πολύ νωρίς και ακριβώς γι' αυτό από αύριο τα πράγματα θα αλλάξουν. Συγγνώμη αν σου στηχίσει..