Τώρα που προλαβαίνω θα γίνει το καλό. Γιατί εννοείται, θα αναφερθώ πάλι στον χρόνο που τρέχει, μόνο τρέχει. Και τον κυνηγάς από πίσω σαν τον καημένο, απελπισμένος, μήπως και προλάβεις.. Να προλάβεις τι; Συνέχεια, μα συνέχεια, ξεχνάς πως ό,τι πασχίζεις να προφτάσεις τελικά είναι δίπλα σου. Αργέις να το καταλάβεις, τότε είναι που σκοντάφτεις. Όχι όταν πληγωθείς ή απογοητευτείς. Όταν δεν καταλαβαίνεις, όταν δεν σκέφτεσαι. Όταν όλες σου τις θεωρίες απλά δεν τις κάνεις πράξεις.
Σε "παρακολουθώ" από την αρχή της ιστορίας, πως μεγαλώνεις και διαμορφώνεις τον δικό σου χαρακτήρα (όχι τον δικό μου). Και είναι εντυπωσιακό!
Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τι θα πει "πάντα έτσι γίνεται"; Ο άνθρωπος αποτελεί μια οντότητα πολύ δυνατή. Με τον ίδιο τρόπο που κάποιος πατάει πάνω σου, με τον ίδιο τρόπο σηκώνεσαι και του δείχνεις πως δεν αποτελείς εσύ τον εύκολο δρόμο του. Κοντοζυγώνει η ώρα που θα δεις πως για όλα φταις εσύ. Τα δικαιώματα, κατά ένα μεγάλο μέρος, τα έδωσες εσύ. Και τις θυσίες, εσύ επέλεξες να τις κάνεις. Κανείς δεν σε πίεσε. Η φύση του ατόμου είναι τέτοια, ώστε να καταβροχθίζει ό,τι υπάρχει γύρω του. Το ξέρεις και το ξέρω. Εδώ και χρόνια πλέον, το πρόβλημα έπαψε να είναι οι υπόλιποι. Το πρόβλημα είναι δίπλα σου, όπως βέβαια κι ό,τι μπορεί να σε γεμίσει. Επιλογή σου ποιά πλευρά θα κοιτάξεις, τι θα παραμερίσεις.
Κάνε το βήμα που δεν πρόφτασα να κάνω και ίσως μέσα από σένα να καταφέρω να κάνω την αναπλήρωση. Όλα είναι εδώ, σε αυτήν την ανάρτηση, σ' αυτό το τσιγάρο, στο τελευταίο μπορεί ποτό που πίνω μακριά του. Παραδειγματικά, εμένα αυτήν την στιγμή με χωρίζουν γύρω στα 250 χλμ από κάποιες "καταστάσεις". Άμα θέλω όμως, μπορώ να αντιλειφθώ πως η απόσταση είναι τελικά κάποια εκατοστά. Όσο απέχει απ' το βλέμμα μου ο καρπός μου. Κάπως έτσι είναι γενικότερα το σκηνικό. Η επιλογή, η σκέψη σου. Εκεί καθορίζονται όλα κι ο ελεγκτής είσαι εσύ. Κανείς άλλος.
Ζεις πράγματα που δεν κατάφερα να ζήσω, στιγμές που υπάρχουν μόνο φανταστικά στο μυαλό μου. Αυτό είναι απελπισία, όχι όλα τα άλλα που συζητιούντε σε κάποιο τραπέζι στην Αθήνα. Ό,τι δεν έζησες αποτελεί μια απελπισία. Τώρα είναι η στιγμή να κάνεις το σωστό. Όχι αύριο, τώρα. Και κοίτα να το κάνεις. Αυτό καμαρώνω. Όχι το αν μου μοιάζεις, αλλά τα πόσα έκανες που εγώ δεν κατάφερα. Και γι' αυτό μπορεί και να υπερηφανευτώ στην πορεία, όχι για όλα τα υπόλοιπα.
Έχεις δύο επιλογές. Να διανύσεις ένα μοναδικό καλοκαίρι και να το αφήσεις να σε κάνει κομμάτια. Να σε κρατήσει πίσω, να σου στερήσει πολλά. Η άλλη σου επιλογή είναι να το ζήσεις ΔΥΝΑΤΑ. Τόσο δυνατά, ώστε στην πορεία να είναι μια αφορμή να σε τραβάει μπροστά. Να σε κάνει άλλο άνθρωπο.
Τι επιλέγεις υπέροχο πλάσμα;
Υ.Γ.: κι εσύ ξέρεις.
No comments:
Post a Comment