Δασκάλα

3 Δεκεμβρίου 2012

"Κύριε Βαγγέλη που είναι η δασκάλα;" ρώτησα, με φωνή που έτρεμε και τα μάτια βουρκωμένα, έτοιμη να κλάψω, η καρδιά μου έτοιμη να σπάσει..

"Η Λίζα ήταν κατάκοπη, είναι σπίτι και μπορεί να μην  'ρθει.."

"Μάλιστα.."

"Έλα είμαι εγώ εδώ, εκτός αν δεν με γουστάρεις!"

"Όχι δάσκαλε, δεν έχω τέτοια κόμπλεξ.."

Είναι σπίτι; μπορεί να μην έρθει; Μα δεν είναι θέμα προτίμησης! Θα με καταπιεί η σκηνή αμα δεν την νιώσω κοντά μου..

...

Ήρθε! Που ήσουνα δασκάλα και με είχες αφήσει μόνη μου;

"Ίσα που πρόλαβα να κάνω μπάνιο και ήρθα εδώ μήπως σε προλάβω!"

"Κι έλεγα, θα 'ρθει - δεν θα 'ρθει..!"

"Θα ανεβείς πάνω θα παίξεις για σένα και να πάνε να γαμηθούνε όλοι! Αυτά τα λέμε στο αυτί όμως!"

"Έγινε δασκάλα!"

Επιτέλους, είναι εδώ! Τώρα ήθελα να βάλω τα κλάματα, με την διαφορά πως τώρα θα κυλούσαν δάκρυα ανακούφισης..

Πάνε σχεδόν 5 χρόνια. Λεπτό δεν με εγκατέλειψες. Αυστηρή κι επιβλητική απέναντί μου, μου έδειχνες τον σωστό δρόμο. Είτε αυτός ήταν κιθαριστικός, είτε αφορούσε την ζωή. Τα μάτια μου καρφωμένα πάνω σου και τα αυτιά μου ανοιχτά να μην χάσω τίποτα από σένα. Κάθε σου λέξη κομμάτι του χαρακτήρα μου.

Μα δεν ήταν μόνο η παιδεία.

Ήταν τα συναισθήματα. Ήσουν ο πομπός και ήμουν ο δέκτης. Η ενέργειά σου, σαν κύμματα, με διαπερνούσε. Σαν ακτινοβολία, άφηνε πάνω μου τα σημάδια της.

Μάθημα είχα πάντα Πέμπτη ή Τετάρτη. Ήταν η απόλυτη μέρα της εβδομάδας μου. Η μέρα ψυχανάλυσης. Γυρνούσα από το μάθημα γεμάτη ευτυχία και υπερένταση. Δεν μπορούσα να σταθώ. Πάντα έλεγα στην μάνα μου "αχ αυτή η δασκάλα!". Γέμιζες την καρδιά μου αγάπη, συναίσθημα, πάθος, χαρά, ήταν έτοιμη να εκραγεί. Ήσουν πάντα απαιτητική, μα αυτό δεν με πίεζε. Ήσουν πάντα ντόμπρα και ξεκάθαρη στα λόγια σου, μα αυτό δεν με τρόμαζε. Ήταν όλα ένα κίνητρο για μένα. Μόνο σεβασμό μου ενέπνεες. Σεβασμό και ελπίδες, να παλέψω. Ανοιχτοχέρα, πάντα μου πρόσφερες ευκαιρίες, ποικίλες οι επιλογές μου. Μοναδικά τα κομμάτια που μου έδεινες. Δύσκολα, σκληρά, μα με εμπιστευόσουν.

Αυτό ειναι. Με εμπιστευόσουν. Πόνταρες σε μένα. Κανείς δεν πίστευε σε μένα όσο εσύ.Χειμώνες και καλοκαίρια, μεσάνυχτα και ξημερώματα, πάλευα να μην σε εγκαταλείψω ποτέ.

Βέβαια, υπήρχε και η δική μου αγάπη για την κιθάρα. Το δικό μου δέσιμο. Λες πως η καρδιά μου είναι φτιαγμένη απο κέδρο ή έλατο ή τριανταφυλλιά, όπως οι κιθάρες μου και όσο τις δούλευω κι αυτές εξελίσσονται, τόσο και η δική μου καρδιά.

Μα αν δεν ήσουν εσύ, δεν θα 'χα φτάσει πουθενά.

Και την ζωή μου να μου 'λεγες, θα στην εμπιστευόμουν. Θα της αφαιρούσα χρόνια, θα τα χάριζα σε σένα. Μακάρι όσα απλόχερα μου χάρισες, να τα γνωρίσουν κι άλλοι.

Απεγνωσμένα ψάχνω λέξεις να περιγράψω το πώς νιώθω για σένα και πως να σε ευχαριστήσω. Δεν είναι εύκολα, είναι πολλά και σύνθετα στοιχεία. Μου φαίνεται πως γράφω, γράφω και τίποτα δεν βγάζει νόημα. Λες και είναι όλα ασυναρτησίες.

Είναι απλό. Με μεγάλωσες, με δίδαξες. Μου έμαθες μουσική, κιθάρα που ένας θεός ξέρει πόσο πολύτιμη είναι για μένα. Με στήριξες, σε ένιωθα να μ'αγαπάς πολύ δυνατά. Με ύποστηριξες. Μου έμαθες αξίες ζωής, την εμπιστοσύνη, την ευγένεια, τον σεβασμό. Όταν είχα δυσκολίες, κιθαριστικές μα και καθημερινές, ήσουν εκεί. Για κάθε γκομενοδουλειά, για κάθε πουστιά των φίλων. Να με βοηθήσεις να μεγαλώσω και να ανεξαρτοποιηθώ, να πορεφτώ ελεύθερη μα όχι αλαζονική. Να παίζω για μένα και για κανέναν άλλον. Να μην κυνηγάω τα βραβεία και την διάκριση, η μόνη μου μέριμνα να είναι το συναίσθημα, η ατόφια ερμηνία, η ψυχική γαλήνη. Με έμαθες να αποτυπώνω την Δήμητρα πάνω στις χορδές, κάθε νότα να λέει την ιστορία της.

Έτσι κι εσύ είσαι μια μουσική για μένα. Κάθε νότα που την αποτελεί και μία διαφορετική στιγμή, ένα διαφορετικό δίδαγμα. Μελωδία που με διαπερνά, γεμάτη εικόνες. Η ερμηνία της, τα συναισθήματα του κάθε μαθήματος. Η λήξη της, η ευτυχία μου όταν μου λες πως τα καταφέρνω. Όταν θα ακούσω "μπράβο κορίτσι μου!". Όταν θα μου πεις "άλλο πράγμα να το ευχαριστιέσαι το μάθημα, πάλι καλά που είσαι τελευταία ώστε να μου λήξεις όμορφα την μέρα". Όταν με ανταμίβεις με τα λόγια σου για την προσπάθεια μου, με την χαρά σου, τότε η μελωδία έχει φτάσει στην κορύφωσή της και τα ηχοχρώματα με πλυμμηρίζουν. Και πολλά, πολλά, πολλά..

Αυστηρός κριτής του εαυτού μου λοιπόν, στέκομαι εδώ 5 χρόνια μετά να σε ευχαριστώ για όλα αυτά που ακόμη και τώρα, κάθε τετάρτη μου χαρίζεις. Να κρατάω τις αξίες που μου πέρασες σαν φυλακτό, να μην αρκούμαι σε τίποτα μέτριο, σε τίποτα λιγότερο των δυνάμεών μου. Να απλώνω τον εσωτερικό μου κόσμο στο σπίτι σου, πάντα ζεστό τις κρύες μέρες, με την μυρωδιά από το τζάκι, πάντα δροσερό τα καλοκαίρια. Ο χώρος της εποκοινωνίας μας.

Και στην ζωή μου να ξέρεις, όπως στην σκηνή είναι τα πράγματα. Θέλει θάρρος, θράσσος. Να μην αφήσω το άγχος να με κυριεύσει. Όλα περνάνε κι έπονται καλύτερα. Μα να είσαι αποκάτω δασκάλα, να μου κλείσεις το μάτι να νιώσω πως όλα κυλάνε ορθά..

"Τι θα μας παίξεις Μήτσο;"

"Ό,τι θέλετε κυρία Λίζα..!"

"Πέρασε..!"

Chaconne - J.S. Bach

"μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά βαθιά μες στην καρδιά μου σιγοκαίς"

"...και μετά δεν θα θέλω να φύγεις! Μην φύγεις ποτέ..!"

Μέχρι και σήμερα, προσπαθώ να μην φύγω ποτέ. Να μην χάσω αυτό το πλασματάκι απο κοντά μου. Τόσες φορές  έχω καταγράψει όλα όσα θά 'θελα να ξέρεις μα ποτέ δεν στα είπα. Έμειναν καταχωνιασμένα σε σημειώσεις κινητών, σε τοίχους, βιβλία, χαρτάκια και νότες.. Όπως είναι και χωμένα τα χαρτάκια για τα νύχια, ανάμεσα στα ανακατεμένα πράγματα.. Όλα μια μάζα. Μια μάζα που ποτέ δεν διάσπασες ώστε να μελετήσεις το περιεχόμενό της, γιατί κι εγώ η ίδια δεν σε οδήγησα ποτέ εκεί. Είχες πάντα κατι που με έκανε να τρομάζω, να νιώθω τόσο μικρή δίπλα σου, κοντά στο μεγαλείο σου, τόσο κατώτερη ώστε πάντα έσκυβα το κεφάλι κι έκανα πίσω, υποτασσόμουν στο συναίσθημα που μου προκαλόυσες.

Εκείνη η Πάτρα του 2011 μαζί με το ακόλουθο καλοκαίρι. Πάνε σχεδόν δυό χρόνια και δεν μπορώ να το πιστέψω. Πάντα με τρόμαζε ο Σεπτέμβρης που εμφανίστηκε. 9/9/2011 ήταν. Αποσυνδεθήκαμε σαν τα καλώδια που φθείρονται και με τον καιρό κόβονται. Ίσως πάλι να έμεινε ένα μικρό σύρμα ανάμεσά μας, που άντεξε με τον καιρό. Μπορεί να το φτιάχνουμε ξανά σιγά-σιγά. Δεν ξέρω, η χαρά που μου έδινες πάντα με μπέρδευε. Ποτέ δεν είμαι σε θέση να αποκωδικοποιήσω το μήνυμα σου. Είναι κάτι αισιόδοξο; να παλέψω; ή να αρκεστώ στην στιγμή; Αψυχολόγιτη ήσουν ανέκαθεν. Ήσουν.. Μιλάω λες και έχουμε επαφή χρόνων. Μα ο χρόνος δεν παίζει πάντα καθοριστικό ρόλο. Ή αδυναμία μου για σένα προϋπήρχε, παρ' όλου που δεν έκανα ποτέ κάτι γι' αυτό μέχρι εκείνο το σεμηνάριο.

Σήμερα πάλι, καθισμένη στο δωμάτιό μου μια κλασσική καθημερινή του Δεκέμβρη, Τετάρτη και ώρα 21:47, προσπαθώ να απολαύσω ό,τι έζησα τις 3 μέρες που προηγήθηκαν. Σεμηνάριο στο Athenaeum. Όχι πως συνέβει κάτι συνταρακτικό. Μικρές λεπτομέρεις που γέμισαν την δική μου ψυχή. Μοιραστήκαμε το άγχος μας, μοιραστήκαμε τις χαρές μας. Φτιάξαμε τις στιγμές μας. Πάνω-κάτω στην Αδριανού με το παγωτό γιαούρτι στο χέρι. Γέλιο.. Και μουσικές. Πολλές μουσικές! Μα δεν ήταν αυτό.. Ήταν πως σε ένιωθα κοντά μου, δίπλα μου. Ένιωσα ξανά να με θες μαζί σου, να με θές για συνκιθαρίστρια σου, να με θες για συμπαίχτριά σου. Να μ'αγαπάς, μα αυτήν την φορά να το δείχνεις!

Μετά απο δυο χρόνια θα ξαναμετρήσουμε μαζί αντίστροφα για την Πάτρα; 

Θα μου κρατήσεις το χέρι σφιχτά;

Θα μου πεις πως μ'αγαπάς..;

λέξεις θησαυρός.

*βασίζομαι στην ασυναρτησία των νοημάτων του προηγούμενου κειμένου.

Η γλώσσα κάθε λαού είναι δυνατή και οι λέξεις ο θησαυρός της. Μα όλα αυτά αποδυναμώνονται μπροστά στα συναισθήματα. Απλά είναι αδύνατο να υποθούν.

έχεις χρονο?

“γαμώ την πουτάνα μου” είπα.

“πως πέρασαν έτσι τα χρόνια; μα να γίνω 17 χρονών; όχι..” είπα, κι αυτήν την στιγμή το τσιγάρο είχε ανάψει και η τζούρα κατέβαινε.

17 χρόνια δεν είναι τίποτα. Είναι όμως πολλά. Πρέπει να ξεπεράσεις το παρελθόν. Καλείσαι να ενηλικιωθείς σε έναν χρόνο, να ψηφίσεις για το πολίτευμα της χώρας σου ας πούμε. Όχι, αυτό δεν γίνεται. Καλείσαι να κάτσεις 16 ώρες πάνω στο βιβλίο σου, να αφομιώσεις κάθε λέξη για να μπεις σε μια σχολή. Να λιποθυμήσεις από την εξάντληση. Να φανείς δυνατός στην οποιαδήποτε επικείμενη κατάσταση. Όχι. Θα μπορούσα για την επόμενη μία ώρα να γράφω για το τι καλούμαστε να κάνουμε.. Δεν είναι αυτό το θέμα όμως.

“μου λέιπεις, μου λέιπει, μου λείπουν. Θέλω να γυρίσω πίσω” είπα, μόνο που τώρα ο καπνός έκαιγε και το κρασί σαν να με ταξίδευε σιγά σιγά.

Θα φύγω σε δύο χρόνια. Όχι γιατι νιώθω καταπιεσμένη σπίτι μου, ούτε γιατι με ενοχλούν οι γονείς μου. Απλά γιατί πρέπει να προχωρήσω. Ο χρόνος κύλησε, μα εγώ έμεινα στην προηγούμενη σελίδα. Αφού δεν παίρνω μόνη μου την απόφαση να γυρίσω, θα αφήσω τις καταστάσεις να το κάνουν.

Είναι κάτι στιγμές που μου λείπουν. Έχουν “γατζωθεί” στην καρδιά μου κι όσο περνάν τα χρόνια τόσο νιώθω να την τραβάνε και να την ξεριζώσουν.

Δέν έχει νόημα να βασανίζεις την ψυχή σου. Ο άνθρωπος είναι μίζερος, μαζόχας που λες κι εσυ. Δεν ψάχνουμε τα θετικά της κάθε στιγμής, αλλά πως θα δείξουμε προδομένοι. Νομίζοντας πως έτσι ο απέναντί μας θα μας σεβαστεί. Όχι.

“δεν γίνεται” είπα. Τα τραγούδια έπαιζαν το ένα μετά το άλλο, το επόμενο τσιγάρο στριβόταν σε δευτερόλεπτα και μαζί με το κρασί, σαν φωτιά έκαιγαν το μυαλό μου.

Τίποτα δεν θα ξανά ‘ρθει, κατάλαβες? Σταμάτα. Τίποτα. Αλλάζω τα τραγούδια σφαίρα, να μην ακούω κανένα που έχει ταυτιστεί με ανάμνηση. Προσπαιρνώ τις φωτογραφίες, αγνοώ εσένα, εκείνον, εκείνην, εκείνους, εμένα.

“τόσο έντονα συναισθήματα. Γέλια, αγκαλιές, μουσικές, φιλιά και λόγια που ειπώθηκαν. Όμορφα λόγια” είπα και τώρα υγρά τα μάτια, στεγνή η καρδιά, μισό το μπουκάλι, μισός ο καπνός. Το μόνο γεμάτο κοντά μου ήταν το τασάκι. Σβησμένα τσιγάρα, μου έδειχναν πόσο γρήγορα είχαν φύγει οι μέρες μου και πόσο λίγες είχα ακόμη.

Μάτια μου, πόσο θέλω να σ’αγκαλιάσω! Να νιώσω την καρδιά σου να χτυπάει, να σου προσφέρω! Κράτα μου το χέρι καρδούλα μου, χαμογέλα μου! Κοίτα με! Πάμε να τραγουδήσουμε μαζί! Πάμε να παίξουμε τα ντουέτα μας, να νιώσω την μουσική σου να μου ευφραίνει την ψυχή! Φίλα με! Πες μου πόσο μ’αγαπάς, να στο δείξω κι εγώ όπως μπορώ!

“δεν γαμιέται” είπα.. Μόνο που τώρα η ώρα είχε περάσει. Τα δάκρυα είχαν πια στεγνώσει. Όλη μου η ζωή είχε φύγει σαν τα τσιγάρα και το κρασί. Τόσο γρήγορα..

“έχω μια λέξη για να πω, μα είναι το στόμα μου κλειστό και την κρατάω μέσα μου να μεγαλώνει, γύρω μου απλώνει..”