Εγώ σ'αγάπησα εδώ.

Σ'εκείνην την γωνία σε αγάπησα.

Κάτω από τον βράχο, στην παραλία.

Σ'εκείνο το παγκάκι.

Σ'εκείνο το θρανίο.

Στο προαύλιο.

Θυμάσαι; Με ένιωσες; Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που με κέρδισε. Δυο - τρεις ασήμαντες στιγμές που εγώ πέρασα όμορφα; Κι εσύ; Εσύ πέρασες όμορφα; Βασικά, στην δική σου την στιγμή συμπεριλαμβάνομαι; 

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Όχι της γυναίκας, του ανθρώπου. Πως σε κερδίζε ρε γαμώτο! Εκείνο το χαμόγελο που μπορεί να οφείλεται και σε σένα! Έστω και η αίσθηση πως υπάρχει μια μηδαμινή πιθανότητα να χάρισες ένα ίχνος ευτυχίας στον άλλον, σε τρελαίνει. Τα μάτια που λάμπουν, σε τυφλώνει η ψευδαίσθηση πως κάτι κατάφερες. Ή και όχι. Δεν σε νοιάζει αν τα κατάφερες εσύ. Σε νοιάζει απλά πως ο άνθρωπός σου, όποιος κι αν είναι αυτός χαμογελάει.

Η θέα της παραλίας, του ήλιου που βασιλεύει και τις άμμου σε γοητεύει. Μα την ερωτεύεσαι όταν εκείνη είναι δίπλα σου. Οι συζητήσεις σας παύουν να είναι στοιχεία της λογικής. Παίρνουν άλλη διάσταση. Μετατρέπονται. Και τι γίνονται; Για μένα, γίνονται μελωδίες. Ακούς ένα τραγούδι και ανατριχιάζεις, η ψυχή σου βαραίνει, το μυαλό σου θολώνει, τα μάτια σου βουρκώνει. Σε διαπεράνει κυριολεκτικά. Ναι, έτσι νιώθεις.

Τα λόγια της έχουν νόημα, αξία. Όχι, το μυαλό σου τα δημιουργεί όλα. Εικονική πραγματικότητα. Ακούς μια καλημέρα μα η τόση αγάπη που σε κυριεύει, η τόση υπερβολή, σε κάνει να ακούς κάτι άλλο, με διαφορετικό περιεχόμενο. Στα ασήμαντα εσύ βρίσκεις σημασία. Γι΄αυτό την πατάς. Όλα αντίστροφα. Όταν σου λέγανε πρόσεχε και η κατάσταση ήταν όντως κρίσιμη, ποτέ δεν πρόσεχες. Όταν προσπαθούσαν να σε κάνουν να ξεχωρίσεις όσα αξίζουν κι όσα όχι, εσύ ήθελες πάντα να κρατήσεις τα ανούσια. Βασάνιζες τον εαυτό σου. Απλωνότανε μπροστά σου ένας δρόμος βατός κι εύκολος, εσύ επέλεξες να περπατήσεις εκέινων με τα καρφιά. Για ένα γαμώτο. Ή για κάτι άλλο;

Πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα 
τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή.

Και έρχονται εκείνες οι νύχτες. Το κεφάλι σου είναι βαρύ, γιατί το αίμα σου πλέον έγινε οινόπνευμα. Δεν ζεσταίνεσαι και δεν κρυώνεις. Δεν αγαπάς και δεν μισείς. Μόνο καπνίζεις, αναπολείς. Σκέφτεσαι. Τι έγινε; Τι έζησες; Έζησες; Πότε ήταν τότε που.. κι έκανες εκείνο.. και συνέβει και το άλλο.. και δεν σε ένοιαζε.. και τα ήθη ήταν άλλα.. οι ιδεολογίες και τα πιστεύω διαφορετικές. ΟΧΙ. Πότε ήταν τότε που σε έπνιγε στην αγγαλιά της; Γινόσουν κάδρο, τα λόγια της οι πινελιές πάνω σου. Παντού χρώμα, ένταση, ζωντάνια. Αφιερώθηκες. Και τώρα; Τώρα έμεινες σε ένα μπαλκόνι, με ένα τασάκι αγκαλιά, ένα ποτήρι που δεν αφήνεις να αδειάσει, τα τσιγάρα ανάβανε και σβήνανε όπως πέταξες τα χρόνια, όπως πέρασαν οι στιγμές. Ναι, διότι αυτό έκανες. Κανέις δεν φταίει. Ήξερες το αποτέλεσμα. Το ήξερες σαν την παλάμη του χεριού σου. Μα αυτό το συναίσθημα, πάντα θα σε κυριεύει. Θα χάνεις τον εαυτό σου.. 

Δεν σ'αγάπησε κανένας πιο πολύ.

Δεν ξέρω πόσο σ'αγαπάω. Μετριέται η αγάπη; Ξέρω απλά πως σ'αγαπάω δυνατά. Πολύ δυνατά. Σήμερα εσένα, αύριο εκείνον. Όχι τίποτα άλλο, έτσι έμαθα, μου μάθανε, ποιός ξέρει. Να αγαπάω. ΑΓΑΠΆΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΑΠΆΣ ΑΚΟΥΣ; Δεν το κάνεις γιατί "είναι στο DNA των ανθρώπων" ούτε γιατί "εσύ είσαι μεγαλόψυχος και χιλιοπληγωμένος" ή για άλλους πολλούς εγωκεντρικούς λόγους. Το κάνεις γιατί το θες. Το κάνεις γιατί έτσι. Όχι για το αντάλλαγμα, ούτε για το τίποτα. ΔΕΝ ΞΈΡΕΙΣ ΓΙΑΤΊ ΤΟ ΚΆΝΕΙΣ.  Μα συμβαίνει. Πάντα η αγάπη έρχεται έπειτα από προειδοποίηση και ποτέ δεν την λαμβάνεις υπ' όψιν σου. Πότε δεν πρόσεξες..

[...]