Δεν γαμιέται..

Από που να αρχίσω μα και που να τελειώσω.. Πριν λίγες μέρες ήμουν κάποια άλλη και σήμερα είμαι ένας άλλος άνθρωπος. Θα προσπαθήσω να πω ακριβώς αυτά που νιώθω.

Άκουγα συχνά για σένα. Πόσο καλή κοπέλα είσαι και πόσο καλά περνάει ο άλλος μαζί σου. Είχα γεμίσει αρκετή περιέργεια, με είχαν προκαταβάλει πολύ θετικά. Ώσπου σε γνώρισα και είχαν δίκιο. Χαβαλές και γέλιο δεξία και αριστερά. Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο και ταυτόχρονα ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Που να φανταζόμουν όμως την συνέχεια; Γούσταρα καταβάθος που θα ερχόσουν κι εσύ στην εκδρομή. Έλεγα πως θα περάσω καλά, θα γελάσω πολύ, το 'χα ανάγκη να γελάσω. Φανταζόμουν μια κλασσική εκδρομή με πολύ γέλιο, ιστορίες με ποτά, χορούς και τα λοιπά. Πλάκα-πλάκα, τώρα που τα ξανασκέφτομαι, διεκδικούσα χρόνο μαζί σου. Να 'ρθω στο τραπέζι σου, να πούμε καμιά μαλακία, να πεταχτώ μέχρι το δωμάτιό σου. Δεν με χάλασε που ήμασταν στο δωμάτιό μου μόνες μας και σου 'λεγα για τα νοσοκομεία και για τα διάφορα. Την ψιλοζητούσα συχνά αυτήν την επαφή, μου άρεσε. Μπορεί να μου 'κανε και καλό. Έχεις κάτι ρε παιδί μου, αυτή είναι η αλήθεια. Είσαι υπέροχος άνθρωπος, πρόσχαρος και ελκύεις τον άλλον. Δεν είναι και λίγο.

Όλα κυλούσαν μια χαρά όπως θα 'πρεπε, το γλεντίσαμε κι όλας, μαζευτήκαμε στο δωμάτιο, τα 'πιαμε. Τίποτα στραβό. Όχι πως τα επακόλουθα ήταν λάθος. Απλά εννοώ τίποτα πέραν του αναμενόμενου. Ε, μέχρι που είπες να πάμε για τσιγάρο όταν έφυγαν τα κοριτσια κι ακολούθησα κι εγώ. Όσο σκέφτομαι πως μπορούσα να μην έρθω, γιατί μπορεί να είχα καπνίσει ήδη, να ζαλιζόμουν, να κρύωνα, να, να, να.. τόσο αγχώνομαι στην ιδέα πως μπορεί να μην το είχα ζήσει. Και η αλήθεια είναι πως ήρθα όχι γιατί ήθελα τσιγάρο. Απλά γιατί πραγματικά ρε συ, γουσταρα να βγω μαζί σου να πουμε 2-3 αηδίες. Κι έτσι άρχισα να λέω τα δικά μου, να μιλάω για την γνωστή μου αδυναμία. Και μίλησες..

Εκείνην την στιγμή μπορεί και να σταμάτησε η καρδιά μου. Σαν να γύρισα τον χρόνο πίσω και στάθηκα δίπλα σου, έκανα ό,τι έκανες, αντιδρούσα όπως αντιδρούσες, χτύπησε η καρδία μου όπως η δικιά σου. Σε κοιτάω κι εξαφανίζομαι στην άλλη γωνία, με πιάνουν τα κλάματα. Αδυνατούσα να ηρεμήσω. Τρέμανε τα χέρια μου, τα πόδια μου, είχανε θολώσει τα μάτια μου κι όλο κάπνιζα κι έπεινα λες και ήθελα μέσω αυτών να συνέλθω, λες και όπως κατέβαινε το κρασί, έτσι θα κατέβαιναν όλα. Δεν ξέρω τι μου συνέβαινε. Πάντως πέρναγα διάφορες φάσεις. Δεν ήταν πως τα λόγια σου με δυσαρεστούσαν. Δεν με δυσαρέστησαν αυτά που άκουσα, με την έννοια του "καθόλου ευχάριστη ιστορία και συζήτηση". Είχα τρομάξει απλά. Κάθε σου λέξη ήταν λες και την έλεγα εγώ. Κάθε στιγμή λες και την έζησα, λες και συνέβει χθες. Το 'χω πει τόσες φορές μα είναι τόσο έντονο που δεν μπορώ να το εκφράσω. Ταύτιση. Η απόλυτη λέξη. Ήμουν μαζί σου, ήμουν εσύ, ήσουν εγώ, ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων.. Ήταν απλά ανεξήγητο. Ή μπορώ να το εξηγήσω; Δεν ξέρω. Και στην συνέχεια άρχιζα να σκέφτομαι "μου μιλάει τώρα; εμπιστεύεται εμένα; ΕΜΈΝΑ; γιατί;". Και μέσα μου να γεμίζω. Δεν ξέρω τι γέμιζα, ευτυχία, ευγνωμοσύνη, έκπληξη.. Πάντως με γέμιζες. Δεν ήμουν πλέον ζαλισμένη απ' το κρασί, με ζάλιζε η κατάσταση. Έπειτα όμως..

Άρχιζα να νιώθω άχρηστη, ανίκανη, αχάριστη που εσύ ανοιγόσουν κι εγώ έκλαιγα και φρίκαρα, ένιωθα ΤΌΣΟ ΧΑΜΗΛΆ. Που δεν άντεχα να σε κοιτάζω, να σε πάρω μια αγκαλιά. Γιατί πραγματικά, είχα τόσα πολλά να σου πω. Ούτε τα θυμάμαι. Αλλά είχα πράγματα μέσα μου. Δεν ξέρω αν τελικά όντως μπορούσαν να ειπωθούν, αλλά σίγουρα μπορούσα να στα δείξω, να στα δώσω κι από 'κει και πέρα ήταν απόφασή σου να τα κρατήσεις ή όχι. Μα δεν το έκανα. Λές και κάποιος άλλος έλεγχε χέρια, πόδια, σκέψεις. Σου ξανά λέω, την θαύμασα που σε αγκάλιασε. Την ζήλεψα, όχι που σε είχε, που είχε την δύναμη. Όποτε μπορούσα, συμπλήρωνα τις προτάσεις σου. Έτσι ένιωθα, πως ήξερα την συνέχεια της φράσης. Πως την είχα ζήσει. Μπορεί και να έλεγα ξεκάρφωτα πράγματα, αλλά έτσι νόμιζα κι ένιωθα πως ήταν. Μόνο αυτό κατάφερνα να κάνω. Όταν με έβλεπες να γελάω ήταν απ' το σοκ. Περιέγραφες σκηνικά που τα έχω ζήσει. Σχεδόν ακριβώς όπως τα έλεγες. Τα είχα στην ζωή μου. Μπορούσα να πω κάτι ίδιο ή ανάλογο. Μου φαινόταν αδύνατο, γι' αυτο αντιδρούσα με το γέλιο.. Μηχανικά. Γι' αυτό βάλθηκα να σου ζητάω συγγνώμη. Ένεκα που θεωρούσα ΆΚΡΩΣ εγωιστικό το ότι έκλαιγα κι εσύ μιλούσες, κι από την άλλη διότι έμενα άπραγη. Ή και όχι; Δεν ξέρω. (το μπορεί και το δεν ξέρω υπάρχει τόσες φορές εδώ μέσα..) 2-3 ώρες ήμασταν έξω. Χιόνιζε τόσο πολύ, η θερμοκρασία ήταν στους μείον. Κάπνιζα - έπινα, λες κι αυτό έδειχνε κάτι, λες και θα μου 'κανε κάποια διαφορά. 6 το πρωί πάνω-κάτω πήγαμε έξω. Δεν μπορούσα να συνέλθω. Να καθήσω σε μια γωνιά. Στον πάγκο, στο πάτωμα, όρθια, οκλαδόν, στα γόνατα, περπάτημα και ξανά απ' την αρχή. Κρύο και ζέστη. Πότε μπορούσα να σταματήσω να κλαίω και πότε έφευγα να βάλω τα κλάματα και να ξανα 'ρθω. Σας πήρε ο ύπνος.. Ένιωθα τύψεις να κοιμηθώ. Ήμουν πτώμα αλλά δεν μπορούσα. Ένιωθα να εγκαταλείπω. Να ΣΕ εγκαταλείπω. Δεν μου έφτανε η προηγούμενη αχρηστία μου.. Έτσι, κάθησα στα σκαλιά. Κι άρχισα να γράφω. Ήρθα μπροστά σου, κάθησα και σου μίλησα. Ούτε φανταζόμουν τον εαυτό μου έτσι. Με την ελπίδα πως κάπως, θα μ'ακούς. Πλέον ξημέρωμα, όταν ήμασταν πάνω στις ετοιμασίες κλπ, εγώ ακόμη δεν είχα συνέλθει. Σερνόμουν σαν την χαμένη δεξιά κι αριστερά, προσπαθούσα να συγκεντρωθώ να κάνω κάτι σωστά.. Στεκόμουν απελπισμένη στο τζάμι, κοίταζα το μπαλκόνι που καθόμασταν, βρήκα τον αναπτήρα που ήταν ακόμη εκεί. Υπήρχε ακόμη κάτι εκεί! Πραγματικά, ένιωθα πως ποτέ δεν θα βρω ευκαιρία να σου μιλήσω, να βρεθώ κοντά σου ξανά, λες και όλα χάθηκαν, πέρασαν. Ήταν παρηγοριά πως ήταν κάτι εκεί, έστω κι ο γαμημένος αναπτήρας. Τον μάζεψα.. Φώναζα την Χαρούλα ανά περιόδους, να της πω κάτι, αλλά δεν έβγαινε. Έλεγα απλά πόσο συγκλονισμένη ήμουν, πως ένιωσα ηλίθια. Χωρίς όμως να εξηγώ, να τα λέω όπως είναι. Κάτι αοριστίες πέταγα.. Δεν ήξερα τι να κάνω. Έψαχνα αφορμή να σε δω, θυμήθηκα τα πράγματά μας.. Κατέβηκα στην τραπεζαρία, δεν ήσουν, πήγα στο δωμάτιο, χτύπησα ήσυχα μήπως κοιμόντουσαν οι άλλες, δεν ανοίξατε.. Γύρισα στο δωμάτιο, δεν θυμάμαι τι έκανα. Σταματούσα στον διάδρομο, κοιτούσα τα παγκάκια, καθόμουν.. Έψαχνα απεγνωσμένα και ακουστικά, να ακούσω μουσική και τότε σκέφτηκα το "Sisters". Η συσχέτισή του με όσα είχαν γίνει με τρέλαινε.. Σηκωνόμουν, γύρναγα από 'δω κι από 'κει, με ρωτούσαν τι έχω, "νυστάζω, δεν κοιμήθηκα" απαντούσα.. Ξανά δοκιμάζω να ανεβώ με την ζακέτα, μπας και ήσουν πάνω. Όχι μόνο να είναι κάποιος στο δωμάτιο, να είσαι εσύ. Κι ανοίγεις τελικά. Κοίταζα κάτω, οπουδήποτε αλλού, εκτός από 'σενα. Και στο μπαλκόνι ελάχιστα σε κοίταξα.. Πόσο κρατιόμουν να μην βάλω πάλι τα κλαμάτα, είχα κλάψει άλλες 10 φορές έως τότε.. Δεν τα κατάφερα.. και τι έχεις, και θα σου πω μετα, τίποτα, έλα 'δω πες μου, καλά είμαι ρε, γέλαγα και σαν την ηλίθια μα δεν έπειθα! Ενώ ήθελα ΤΌΣΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΜΟΥ ΕΊΧΕ ΣΥΜΒΕΊ, δεν είχα τα κότσια. Νόμιζα θα με παρεξηγήσεις, θα με θεωρήσεις υπερβολίκη, θα φαινόταν πως έχω σαλέψει.. Τελικά με βοήθησε που επέμεινες. Άν δεν σου είχα μιλήσει, θα γυρνούσα σπίτι μου κομμάτια. Απογοητευμένη από τον εαυτό μου. Θα πέρναγε και μήνας (αλήθεια) κι εγώ θα το σκεφτόμουν ακόμη. Το ότι η Χαρά θα πηγαίνει μαζί σου φροντιστήριο, θα με παρηγορούσε. Θα ένιωθα πως λόγω εκείνης, έχω μια έμμεσην εντελώς μακρινή και περίεργη επαφή μαζί σου. Η αλήθεια είναι πως αν δεν είχες επιμείνει και μετά στο να μάθεις, δεν ξέρω αν θα σου έλεγα.. Αν θα τα κατάφερνα. Με άγχωνε που δεν ήμασταν στο ίδιο πούλμαν. Πάλι δεν με έπαιρνε ο ύπνος, κι όταν κοιμόμουν λίγο, ξυπνούσα αγχωμένη. Σαν να εγκαταλείπω ένιωθα, σαν να σε αφήνω, σαν να σε χάνω. Όταν δε άκουσα πως χάλασαν οι αλυσίδες σας.. Μιλούσα στο τηλέφωνο, έκλαιγα πάλι. Αγχώθηκα ακόμη πιο πολύ. Μη και δεν συναντηθούμε πάλι, μη και δεν υπάρξει χρόνος.. Ησύχασα μόνο όταν κατεβήκαμε από τα πούλμαν και πιο πριν, όταν με πήρες τηλέφωνο.. Πήρα την χαρά μια αγκαλιά, έβαλα για λίγο ξανά τα κλάματα και μετά άρχιζα να ησυχάσω. Συνολικά, δεν έχω καταλάβει πόσες ώρες πέρασα έτσι ρακος.. Φάγαμε, κάναμε ράναμε και πήγαμε για την περιβόητη σοκολάτα! Όσο έβλεπα πως δεν το είχες ξεχάσει τόσο με παρηγορούσε.. Και σου τα 'πα. Πρέπει να σου τα είπα πολύ απλά, πολύ ξερά. Κόλωνα να τα πω όπως ακριβώς είχαν.. Όταν όμως είδα την αντίρασή σου ένιωσα τόόόόόόόσο καλά.. Ησύχασε όλο μου το είναι. Φοβόμουν να δεις την σημείωση, μήπως και σε φέρει σε άβολη θέση. Κι όλο κοιτούσα αλλού.. Μα οι αντιδράσεις σου και τα λόγια σου ήταν τόσο υπέροχα. Χαιρόμουν σε όλο το πούλμαν. Έτσι κατάφερα και να κοιμηθώ.. Απ' την άλλη πολλές φορές ένιωθα πως γίνομαι κουραστική με τόσα σκηνικά που σου έλεγα απ' το βράδυ. Όσο φτάναμε Αθήνα, τόσο χαλιόμουν.. Μπήκα σπίτι κουρασμένη, εξαντλημένη μα ένιωθα ταυτόχρονοα ευτυχισμένη, ανακουφισμένη ΚΑΙ ΤΥΧΕΡΗ. Όταν το πρωί μου έστειλες μήνυμα και σου απάντησα, δεν υπολόγιζα πως θα ανοίξη συζήτηση.. Θα λέγαμε 2-3 κουβέντες κι αυτό.. Έλα όμως! Όταν πήγα στο σχολείο, δεν ήμουν η ίδια. Πραγματικά. Δεν αγκάλιαζα κανέναν το ίδιο. Δεν ένιωθα τόσο ενθουσιασμένη που τους έβλεπα, ούτε τελικά μου είχαν λέιψει τόσο.. Ούτε καν η  κοπέλα που της έστειλα ολόκληρο μήνυμα. Είχε απαντήσει, αλλά δεν είχα δώσει καμία σημασία.. Ήμουν στο πούλμαν όταν απάντησε. Δεν μου έκανε κάτι.. Ήταν όλα αλλιώς. Όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει και καταλήγω στο να δεθώ με τον άλλον, πάντα φοβάμαι. Στο είπα. Μα τώρα δεν ήταν έτσι. Ήταν όπως σου 'γραψα στο μήνυμα. Δεν με ένοιαζε θα έχει διάρκεια όλο αυτό. Με ένοιαζε να το θυμάμαι. Να είναι χαραγμένο μέσα μου. Και να το θυμάσαι κι εσύ. Να μην ξεχαστεί. Να υπάρχει κάπως, κάτι να το κρατάει ζωντανό. Όταν μου 'πες πως με ένιωσες, πως σε διαπέρασα.. πως ήδη σου λείπω και πως μ'αγαπάς.. Πέθανα, έτρεχα σε όλο το σπίτι. Απ' την άλλη ένιωθα υπέροχα που τελικά σε στήριξα, που με κατάλαβες και σε κατάλαβα, πως τίποτα δεν πέρασε έτσι. Το ότι μου 'δειχνες πως τελικά ήμουν δίπλα σου και πρόσφερα κάτι.. Με έκανε να νιώθω τόσο καλά, τόσο εντάξει με τον εαυτό μου.. Όλη μέρα έως τώρα ακούω μόνο "Sisters" και χαζέυω στο προφίλ σου.. Μιλάμε σχεδόν όλη μέρα, μου φαίνεται συγκλονιστηκό.. Νιώθω λες και πέρασαν χρόνια..

Ε λοιπόν, κι εγώ σ'αγαπάω κοριτσάκι μου. Σ' αγαπάω πάρα πολύ. Και ναι, κι εμένα ήδη μου λείπεις. Απ' την στιγμή που βγήκες απ' το αυτοκίνητο μου λείπεις! Μπορώ να κάτσω να σ'ακούω για χρόνια. Και να καταβάλω όλες τις δυνάμεις μου και να στις δώσω. Σου χρωστάω αυτό το Σαββατοκύριακο, σου χρωστάω αυτό το αξέχαστο κάτι που έζησα, αυτήν την στιγμή σου χρωστάω τον ίδιο μου τον εαυτό.. Σ'αγαπάω, συγγνώμη και σ'ευχαριστώ..

Σ'ΑΓΑΠΑΩ.
http://www.youtube.com/watch?v=nsaX-e-KuYU