.shelter.

Θα μπορούσα να κάνω μια ακόμη λίστα παραπόνων γκρινιάζοντας για το πόσο μου φταίνε ολα, αλλά πάντα θα με κερδίζει η θανατηφόρα σκέψη των 40 λεπτών.

[...] Κι αφού έχω περάσει δυο άδειες μέρες κάτω, οι "φίλοι" με ψάχνουν διότι αυτές τις νύχτες δεν έδωσα το παρόν. Εκείνη, ψυχρή όπως εσύ όταν σε αποχαιρέτησα, διαμαρτύρεται γιατί δεν έχω στείλει ένα μήνυμα, γιατί με κατάπιε ο κόσμος απ' το πουθενά. Δεν απαντάω, η σκληρότητά της δεν με αγγίζει πλέον..
Ήρθε βέβαια η στιγμή να γυρίσω πίσω στο κρύο και άψυχο σπίτι, να φροντίσω για όσα άφησες. Λίγοι γνωρίζουν τι έγινε, πως τελείωσε ο κόσμος μου κι έχασα το φως μου. Πρέπει απλά να βρω την δύναμη να εξηγήσω και σ' αυτήν..
Κάθομαι στο παγκάκι του πάρκου, με δυσκολιά την πείθω να έρθει. Δεν με αναγνωρίζει• ούτε εγώ θα μ' αναγνώριζα, ούτε κι εσύ.. Νευριασμένη, ακατάδεχτη και προκατειλημμένη. Όσο προσπαθώ να βρω τα λόγια να της εξηγήσω, τόσο προβάλλει τον εγωισμό της.. Για δεύτερη φορά, δεν κρατιέμαι.
"Ωραία, εντάξει χάθηκα, το ξέρω. Θα μπορούσες όμως για μια φορά στην ζωή σου να μ' ακούσεις κι ύστερα να κρίνεις. Ακόμη κι αν το λάθος είναι δικό μου, δεν μπορούσες να κάνεις υπομονή μέχρι να σιγουρευτείς; Ακόμη και τώρα, που δεν έχω προλάβει να βγάλω λέξη, με κατηγορείς; Και πες πως συνέβη κάτι.. Πως χάλασε το κινητό, κόπηκε το internet, είχα διάβασμα, με χρειαζόταν η μάνα μου.. Έτσι αυθαίρετα, χωρίς να ξέρεις με σημαδεύεις; Πάντα το έκανες αυτό.. Και δίκιο να είχες, μου το έδειχνες με τον χειρότερο τρόπο, όταν πάλι το φταίξιμο ήταν δικό σου, με διέλυες, με παρατούσες μες στον δρόμο κι έφευγες.. Η λύση ήταν ένα μήνυμα..; Γιατί; Γιατί ποτέ δεν μου μίλησες ανοιχτά; Επειδή δεν είπα ποτέ τίποτα; Επειδή ακόμη κι όταν δεν έφταιγα, ήμουν ήρεμη και υπομονετική, επειδή ανεχόμουν ό,τι ήθελες να μου φορτώσεις, επειδή αναλάμβανα όλες τις ευθύνες; Θα μου πεις, πρόβλημά μου, μα κι εσύ για μια φορά, μια γαμημένη φορά, θα μπορούσες να σκεφτείς πρωτού μιλήσεις.. Να με καταλάβεις, να προσπαθήσεις έστω! Αν έβγαινε το συμπέρασμα πως φταίω, πάσο, ΞΑΝΑ, αλλά αν όχι..; Γαμώτο.." Φωνάζω και το μετανιώνω, γυρνάω την πλάτη μου, αυτοσυγκράτηση.
"Λοιπόν, τον έχασα. Ήμουν κάτω για τα γνωστά.. Γι' αυτό δεν φάνηκα. Αλλά δεν έχει σημασιά, όλα τα παραπάνω έπρεπε κάποια στιγμή να στα πω κι αν θες να τα καταλάβεις..  Αυτό ήταν, όλοι οι χειμερινοί φόβοι έγιναν πραγματικότητα.. Τσάμπα η τόση αντίδραση.."

ΚΑΙ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΤΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΑ..

ούτε μια στιγμή δεν με εμπιστεύτηκες.

and I'll cross oceans like never before,
so you can feel the way I feel it too..
and I'll send images back at you,
so you can see the way I feel it too..

maybe I had said something that was wrong
can I make it better with the lights turned on..