Σήμερα.

Τώρα. Πριν ένα τέταρτο. Πριν 17 χρόνια. Πριν 5 μήνες. Κι ο χρόνος κυλάει και παρασέρνει ό,τι βρεθεί στον διάβα του. Παρ' αυτά, δεν έχει σημασία.
Σήμερα λοιπόν. Δύο υπέροχα ματάκια, ένα ατέλειωτο χαμόγελο με αντικρίζει μες στην νύχτα, εκεί που περιμένω στο σκοτάδι και η αγωνία μου τρώει τα σωθικά. Δεν μπορώ να σταθώ όρθια, τρέμουν τα γόνατά μου. Δεν μπορώ να καθίσω. Πνιγμός. Η ζωή μου χαρακτηρίζεται από διαδοχικούς πνιγμούς, ο ένας μετά τον άλλον. Αλλά σήμερα δεν έχει σημασία η δική μου ασφυξία, η δική μου αδυναμία, ο δικός μου πόνος. Σήμερα είναι σήμερα. Και σήμερα είσαι εσύ, όχι εγώ. Περπάτησα ξανά αυτά τα ιδιαίτερα 40 λεπτά μέσα στην νύχτα. Αυτό το χρονικό διάστημα δεν υφίσταται στον κόσμο που ζει ο άνθρωπος. Υπάρχουν κάπου αλλού, κάπου παράλληλα. Εκείνες τις στιγμές δεν πατάω στην γη. Δεν ξέρω που είμαι. Είναι 40 λεπτά, περίεργα λεπτά, εξωπραγματικά. Για να δω αυτά τα μάτια να χαμογελάνε. Για μια αγκαλιά, 11 σελίδες προσπάθειας και 2 σελίδες ευχών. Για 2 βινύλια δίπλα σε ένα κουτί.. Τι κουτί.. Για έναν λόγο και μια ανταπόκριση. Αν και τώρα δεν με νοιάζουν όλα αυτά. Δεν πρέπει να με νοιάζουν. Σήμερα είναι σήμερα κι ο μήνας είναι Ιούλης, 18η μέρα.
Δεύτερα χωρίς, πρώτα με.
Ούτε εγώ ξέρω τι έχει σημασία.
Τα Κρίνα έχουν σημασία;
Δεν ξέρω..

Ευτυχισμένη να 'σαι.. Σ'αγαπάω.
Νοσφεράτου - Παύλος Παυλίδης σαν χθες..