ένας τρελός

Να μην μπορείς να μιλήσεις, αυτό κι αν είναι βάσανο. Σε καρφώνει.
Δεν φταίω εγώ που η μάνα μου με μεγάλωσε έτσι. Δεν επέλεξα εγώ την κούνια μου, άλλοι την φτιάξανε.. Δεν ξέρω αν έγινε με μεράκι ή ήταν μια ακόμη αγκαρία. Και τα μέρη που την αποτελούσαν δεν ήταν καν καλά συνδεδεμένα.. Ακόμη γκρεμίζονται, ένα-ένα.. Όταν το παιδί σου δεν έχει μάθει ακόμη να περπατάει, να μιλάει, άμα πέσει από την κούνια του, να ξέρεις κινδυνεύει.. Είναι εκτεθειμένο, δεν μπορεί να σηκωθεί, να σε φωνάξει..

Ο ενθουσιασμός, σου αφήνει πληγές. Και στο τόνιζα "δεν είναι ενθουσιασμός αυτό, το ξέρω. Ξέρω πολύ καλα τι θα πει ενθουσιάζομαι, το αναγνωρίζω. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ". Αλλά τελικά όλα αυτά ίσχυαν μόνο για μένα. Και η δική σου η θάλασσα με έπνιξε.
Επανερχόμενη στις πληγές, είναι εκείνες που απαλείφονται απλά και ήσυχα κι εκείνες που αφήνουν μεγάλα σημάδια..

Ε λοιπόν, δεν θέλω να αποτελείς σημάδι μου. Απλά δεν θέλω..

Δε φταίω εγώ που ήμουν μόνος στο θρανίο
Όλοι οι άλλοι ήταν δύο, ή παίζαν κρυφτό.
Δε φταίω εγώ που κανείς δε μου μιλούσε
ούτε καν με κοιτούσε, κι έτσι έφτασα εδώ.

Και τα χρόνια περνούν και κανείς πια δεν παίζει
Δεν υπάρχει πια ελπίδα να μπορώ να κρυφτώ
Τελευταία κρυψώνα, του σπιτιού μου το υπόγειο
Του χτίζω την πόρτα να μην μπορώ να με βρω.

Και περπατάω στη σιωπή, σε μια πόλη αδειανή,
που με έχει ξεκάνει.
Βασιλιάς της ντροπής, στον τίτλο ευγενής,
που λάθη δεν κάνει.

Ένας τρελός, ένας τρελός, ένας τρελός..