"Δήμητρά μου, να σου πω, εσένα που σε ακούει η μικρή γιατί είσαι η πρώτη μαθήτρια που γνώρισε και σε θαυμάζει.. Επειδή εμένα και την κυρία Λίζα μας βλέπει αλλιώς, άλλο εσύ, πες της σε παρακαλώ να μην τρώει τα νύχια της, μην την αφήνεις να τα πειράζει! Αγώνα κάνουμε, έχουμε μεγάλο πρόβλημα.. Σ'ευχαριστώ!"
Ένα μικρό παιδάκι, του δημοτικού.. 7-8 χρονών, τώρα μαθαίνει να επικοινωνεί• κι όμως, οι μουσικές της εξαπλώνονται σε όλη την αίθουσα, είναι κι όλας έτοιμη να δώσει εξετάσεις! Παίζει το κομματάκι της, έρχεται και σε κάνει μια αγκαλιά! Αυτό το πιτσιρίκι σε θαυμάζει, μοιάζεις κάτι πολύ "μεγάλο" μπρος στα δύο της μικρά ματάκια που σε κοιτάζουν όλο αγωνιά! Αυτό το πλασματάκι χαίρεται να σε βλέπει, να σε ακούει, σε κυνηγάει να σου μοιάσει! Κι έρχεται όλο χαμόγελο κι ευγένεια η μάνα της, όλο εμπιστοσύνη, να σου ζητήσει να της πεις δυό απλές κουβέντες γιατί "εσένα θα σ' ακούσει"!
Κι έτσι, αυτό το μικρό κι αθώο πλασματάκι, που μόλις κάνει τα πρώτα του βήματα σ' αυτήν την σάπια κατάσταση, εσένα κρυφά σου δίνει χαρά! Σου δίνει δύναμη, σε γεμίζει αυτοπεποίθηση! Είναι να μην ανταποδώσεις την αγκαλιά σου στην μικρή κιθαρίστρια; Που σε κοιτάει με αυτά τα λαμπερά μάτια!!
Κι όμως, εσύ επιλέγεις να σκοτώσεις την μελωδία σου σε ό,τι σε καταστρέφει. Δεν αλλάζεις τις χορδές σου, πατάς στις παλιές, τις σκουριασμένες σαν την ζωή σου.. Ματώνουν τα δάχτυλά σου και πονάς μα δεν λες να αλλάξεις τίποτα.. Κι όλα αυτά τα μικρά κι ασήμαντα που υποστηρίζεις πως έχουν την αληθινή αξία, τα παραμερίζεις.
"ας κρατήσει λίγο, δεν με πειράζει.. αρκεί να μην ξεχαστεί, να το θυμάσαι, να το θυμάμαι, να ήταν κάτι για τις φτωχές ζωές μας.." Έτσι σου 'λεγα μα δεν το τηρώ. Πεθαίνω στην ιδέα πως λήγει.. Άλλα πρέπει, ΠΡΕΠΕΙ ξανά λέω, να εφαρμόσω τις κουβέντες μου..
Ένα τελευταίο τσιγάρο στο μπαλκόνι για μια τελευταία καληνύχτα κι ας σ' αγαπάω τόσο..
"πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου,
σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο.."
No comments:
Post a Comment