οι φωνές, δυνατές στο κεφάλι μανουριάζουνε πάλι.

θέλω αποκλειστικότητα.

Ό,τι ζητάς, νομίζω το 'χεις και με το παραπάνω. Παλεύω. Κάθε μέρα παλεύω. Πολεμάω μάλλον. "άντε, καληνύχτα πολεμιστή!". Θυμάσαι; Η ζυγαριά έχει γύρει πολύ άσχημα και δεν το 'χεις καταλάβει.

"..θα 'σαστε εσείς σε μια αιώνια θυσία, σ' ένα μαρτύριο με πλείστη παρρησία.."

Μπορούσες να κερδίσεςι χίλιες λέξεις που δεν υπόθηκαν ποτέ, μόνο με μια σου κουβέντα κι ένα βλέμμα να τις κάνεις να υποθούν. Όπως ο άνθρωπος αδυνατεί να περπατήσει στο νερό, έτσι κι αυτές οι λέξεις, γενικά είναι αδύνατο να ακουστούν. Εσύ μπορείς να το καταφέρεις παρ' όλα αυτα.

Υπομονή κι επιμονή, ο εγωισμός είναι στα μαξιλάρια πλέον.

πολύχρωμο - μαύρο - άσπρο. Έμαθες ποτέ γιατί τα τοποθετώ ετσι;

Έμαθες ποτέ την ιστορία της Πάτρας;

Έμαθες ποτέ για την πόρτα; Για την ταράτσα; Για τα ξεσπάσματα; Για τις φωνές; Για τους μεγαλύτερους φόβους; Ρώτησες; Σώπασες;

ΟΧΙ. Ξέρεις γιατί; Σου δώθηκε η ευκαιρία, έγινε η προσπάθεια πολυάριθμες φορές.

ΤΗΝ ΑΠΕΡΡΙΨΕΣ.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙΣ. ΣΤΗΝ ΔΙΝΩ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΤΑΣ.

Σου δίνω ένα κομμάτι ζωής και το παραμερίζεις.. Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή..

"..θα κατααστρέψεις μια μικρή ζωή κι αυτό το λάθος μία μέρα θα σε βρει.."