Στα ντουέτα είναι πάντα δύο οι συνεργάτες! Μην ευχαριστείς λοιπόν!
Συνεργασία: Εύα Τζανακάκη
Και τι θα πει λοιπόν ανεξαρτησία; Για κάποιον μπορεί να είναι ο τύπος που έφυγε από το σπίτι του με μια βαλίτσα και μερικά χρήματα -λεφτά- "αυτά" μωρέ που βοηθάνε τους πάντες, για να κυνηγήσει το όνειρο του. Για να έχει να λέει όταν μεγαλώσει "Εγώ κύριε το κυνήγησα το γαμημένο κι ας μη μου έκατσε." Για άλλον μπορεί να είναι η άρνηση ορισμένων να αρκεστούν σε αυτά που έχουν και να διεκδικούν περισσότερα, ή απλά σε αυτούς που δε θέλουν να ενταχθούν. Αλλά σε μένα...
Σε μένα η ανεξαρτησία είναι γραμμένη με τεράστια γράμματα στο βιβλίο των "θέλω" μου. ΘΕΛΩ να καπνίσω όποτε μου κατέβει και να μην φοβάμαι την όποια συνέπεια, ΘΕΛΩ να πιω κι ας είναι κάτι το "ανόητο - ανούσιο", ΘΕΛΩ να φύγω τώρα, ΘΕΛΩ να γυρίσω μεθαύριο, ΘΕΛΩ να ταξιδέψω, ΘΕΛΩ να μην διαβάσω, ΘΕΛΩ να σ'αγγαλιάσω, ΘΕΛΩ να έχω θάρρος, ΘΕΛΩ να μάθω να ζητάω συγγνώμη, ΘΕΛΩ να ζητήσεις συγγνώμη, ΘΕΛΩ να γυρίσω πίσω, ΘΕΛΩ να κάνω ένα άλμα στο μέλλον χωρίς να μου πει κανείς "βίαζεσαι!", ΘΕΛΩ να μείνω στάσιμος, ΘΕΛΩ μια ροή, ΘΕΛΩ ρουτίνα, ΘΕΛΩ εναλλακτικότητα, ΘΕΛΩ να τα προλάβω όλα, ΘΕΛΩ να τα χάσω όλα, ΘΕΛΩ να πετάξω.
Γυρίζεις σπίτι σου 7 π.μ., έχει ξημερώσει και το μόνο που ακούς είναι κελαηδίσματα και τα κουδουνάκια στα πόδια σου. Παρ' όλο το άγχος της μοναξιάς μέσα στην μέση του δρόμου, σε κυριεύει το συναίσθημα της περηφάνιας και της "λύτρωσης". Η λύτρωση είναι κάτι υποκειμενικό στην προκειμένη περίπτωση. Αφορά τους γονείς σου που σε καταπίεσαν, τους φίλους σου που δεν μπορούσαν να σε συνοδεύσουν, τα όσα εμπόδια συνάντησες στην εξώρμησή σου ή ο,τιδήποτε άλλο δεν σε άφηνε να βγεις έξω και να το γλεντήσεις με τον δικό σου τρόπο ως το χάραμα.
Η ανεξαρτησία όμως δεν τελειώνει και ούτε αρχίζει εκεί. Ξεκινά στα πρώτα 5 ευρώ που σου δώσανε οι κηδεμόνες σου και σε στείλανε ολομόναχο στο περίπτερο να πάρεις παγωτό. Τελειώνει στην ευθύνη των πράξεών σου. Τελειώνει στο γεγονός ότι επιτέλους πρέπει να αποδεχθείς ότι δε θα τη βγάζεις πάντα καθαρή τόσο εύκολα και δε θα σε ξελασπώνει κάποιος. Πρέπει να υψώσεις το ανάστημά σου, να τα βρεις με τον εαυτό σου και με τους γύρω σου.
Βρίσκεσαι ξαφνικά στο μπαλκόνι, το αγαπημένο μπαλκόνι. Καπνίζεις και πίνεις νόμιμα. Συνειδητοποιείς πως δεν είσαι παιδί πλέον. Γυρνάς σπίτι και οι άνθρωποί σου κοιμούνται, φεύγεις ξημερώματα. Παραδίδεις τους φίλους σου στο σπίτι τους. Αντιμετωπίζεις τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος.. Η ανεξαρτησία σε αντικρίζει τότε. Όταν μόνος σου έρχεσαι αντιμέτωπος με τους μεγαλύτερους σου φόβους και πρέπει ταυτόχρονα να σταθείς στα πόδια σου. Όλη αυτή η πίεση που σου τσακίζει το μυαλό, σου αναταράσσει το στομάχι.
Παρ' όλα αυτά, δεν ξεχνάς ποτέ τον "θάνατο" των απαγορεύσεων της μητέρας σου. Η σκέψη πως θα πάρεις μία απόφαση και δεν θα ρωτήσεις κανέναν για το αν μπορείς να την υλοποιήσεις, σου χαρίζει ένα στιγμιαίο χαμόγελο. Ακόμη κι αν ξέρεις πως σε λίγο, κάποιος θα στο αρπάξει! Γιατί ως ανεξάρτητο ον, δεν έχεις πλέον και την προστασία.. Αυτή τη γυάλινη μπάλα που ήσουν μέσα για "να προλάβεις το κακό".
Γιατί ίσως το κακό να έρθει. Αλλά έφτασε η ώρα που πρέπει να μάθεις να το αντιμετωπίζεις. Ήρθε η ώρα να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Μια ζωή που σε όλη της τη διάρκεια στη διαμόρφωναν "άλλοι" και στην είχαν στρωμένη, έτοιμη να πατήσεις πάνω της και να πάρεις φόρα. Μια ζωή που ήταν είτε βολική, είτε ανυπόφορη, είτε δύσκολη, είτε πανεύκολη. Η διαφορά; ΤΩΡΑ η ζωή που παίρνεις στα χέρια σου εξαρτάται ολοκληρωτικά απο εσένα. ΕΣΥ θα τη φτιάξεις, θα τη χαλάσεις, θα την ομορφύνεις, θα την πετάξεις, θα την αναδείξεις και θα αναδειχθείς, θα την πας μέχρι το τέλος και λίγο παραπέρα...
