"..σ’ εσάς ανήκει κάθε γέλιο μου και δάκρυ.."

"..πώς θ' αντέξω όταν θα φύγετε αγαπημένοι μου;
κι άν φύγω πρώτος, πως θ' αντέξετε εσείς.."

Δικαιολογώ τα πάντα σου. Το αν μετά τις λέξεις σου θα ακολουθήσουν δύο ή τρεις τελίες, αν θα γελάσεις δυνατά ή όχι, αν θα με κοιτάξεις κατάματα ή θα επιλέξεις να μου γυρίσεις την πλάτη σου και να φύγεις. Γιατί νιώθω μηδαμινή. Ξέρεις τι θα πει να νιώθεις μηδαμινός; Να λες καλημέρα και να πιστεύεις πως κάνεις λάθος. Να παλεύεις και να θεωρείς πως κι αυτό είναι λάθος(!). Να περπατάς 40 λεπτά πήγαινε και 40 έλα κι ακόμη κι αυτό να νιώθεις πως είναι λάθος.. Να φτάνεις στο σημείο να μην λες πια πως αγαπάς, να μην ανοίγεις την καρδιά σου.. Εσύ, που ακόμη κι αν ήξερες πως θα σε σκοτώσει -μεταφορικά και κυριολεκτικά- πάντα την άνοιγες την ψυχή σου. Ναι, έτσι νιώθεις μηδαμινός.

Πέραν όμως των τόσων φορών που απλά έβρισκα μια δικαιολογία για να εξηγήσω το κάθε τι, υπάρχει και κάτι ακόμη.

Έχω υποφέρει ΚΙ ΕΓΩ. Μπορεί όχι τόσο, δεν ξέρω αν συγκρίνεται. Ξέρεις όμως τι θα πει να σε δείχνουν οι αδελφικοί σου φίλοι λέγοντάς σου πως πρέπει να πας σε έναν ψυχολόγο; Πως αυτό που σου συμβαίνει πλέον δεν ελέγχεται και έχεις περάσει πανηγυρικά στα όρια του ψυχαναγκασμού; Να βλέπεις τα μάτια σου να ξεψυχούν, στον ύπνο και τον ξύπνιο σου, να χάνουν το φως τους; Να σε τρομάζει το ίδιο σου το εγώ; Να κλαις από το πουθενά; Να περπατάς μηχανικά στον δρόμο, να κοντεύουν να σε πατήσουν τα αυτοκίνητα επειδή ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙΣ; Να μην εκφράζεσαι γιατί ΦΟΒΑΣΑΙ; Εκεί που δεν φοβόσουν ποτέ! Να μην μπορείς να σταθείς, όλα να επαληθεύονται, να ζεις συνεχόμενες προειδοποιήσεις κι όλοι να θέλουν να σε πείσουν να σκεφτείς με την λογική; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ! Μαζί είμασταν όταν μας είπε πως "ο άνθρωπος λειτουργεί με το συναίσθημα". Τίποτα δεν είναι τυχαίο και κανείς δεν το έχει καταλάβει. Ξέρεις πως είναι να νιώθεις τον θάνατο πως υπάρχει γύρω σου; Να είναι η καθημερινή σου παρέα, το κάθε σου τσιγάρο, να υπάρχει στον αέρα. ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙΣ. Η θάλασσά σου να είναι το φέρετρό σου, εκεί που ήταν η σωτηρία σου! Να σκέφτεσαι τι θα φοράς, αν θα ανασαίνεις στην κηδεία, ποιός θα είναι και ποιός όχι. ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΕΚΡΟ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΡΟΠΤΙΖΕΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ. ΞΕΡΕΙΣ;

Κάθε άνθρωπος αξίζει το λίγο σου, αν τον αγαπάς, αν σε αγαπάει.. Κι όταν κουραστεί κι εσύ τότε αφυπνηστείς, καρδιά μου θα 'ναι πολύ αργά. Μα ακόμα κι αν σε περιμένει, όσο αργείς, τόσο τον σκοτώνεις.. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ Η ΨΥΧΗ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;

Θα 'χουν όλα πια χαθεί κι εσύ θα λες "έτσι είμαι, τι να κάνω, δεν μπορώ".

ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ;

Σε παρακαλώ..

"..μυρίζεις θάνατο μα εγώ σε γυροφέρνω,
δεν έχω δύναμη μακριά να κρατηθώ,
βάζω στην άκρη το μυαλό μου νικημένο,
μέσα στις στάχτες σου διψάω να βρεθώ.."