Ανήσυχο πνεύμα

Αφού έχω σαπίσει 2-3 βιντεάκια του youtube, εκείνων που εμφανίζονται στην κάμερα όλο χάρη και κράζουν με ευχαρίστηση τον κόσμο, - δε λέω, έχουν και κάποιο δίκιο - , αποφάσισα 10' λεπτά πριν φύγω να κάνω το τραγούδι που με εκφράζει αυτήν την περίοδο, μια γαμημένη ανάρτηση. ΝΑΙ, ΓΑΜΗΜΕΝΗ. Γ Α Μ Η Μ Ε Ν Η!

Ο φίλος μας ο Μπαλάφας λοιπόν, παράτησε το Fame Story, ή ποιό σκατά ήταν εκείνο το talent show στο οποίο συμμετείχε, άρχισε τα πουκαμισάκια, άφησε μούσια να παραπέμπει σε Άσιμο και ποιότητα, κι έγραψε τα νέα του τραγουδάκια. Παρεπιπτόντως, Λεωνίδα, σ'αγαπάω. Το live σου τρομερό, κράτησε κι ως το πρωί, ήταν και καλή η παρέα μου τότε βρε αδελφέ, ήταν δυνατό το κεντρομερίδιο!

Σ' αυτή την μάζα των sexy τραγουδακίων, είναι και το "Ανήσυχο πνεύμα". Εγώ λοιπόν αδερφέ μου, το αγαπάω αυτό το τραγούδι. Για συγκεκριμένους λόγους.

Από πιτσιρίκι, η Λευτέρω είχε την τάση να με φωνάζει "επαναστάτη χωρίς αιτία". Λίγο που αντιδρούσα γιατί ο ουρανός είναι μπλε, λίγο που στην πρώτη σύστασή εγώ καύλωνα να κάνω το αντίθετο, λίγο η γκαρίδα, λίγο οι πόρτες που χτυπάγανε γιατί έτσι ένιωθα εγώ μάγκας, λίγο το βρισίδι.. Ε, δεν ήθελε και πολύ η γυναίκα!

Βέβαια, τώρα που έφτασα τα 17 και βυθίστηκα απόλυτα μες τα σκατά, ΤΑ ΣΚΑΤΑ λέω, ταυτίστηκα με αυτό το αξιαγάπητο παρατσούκλι. Και θα σου πω γιατί.

Σ' αυτήν την χώρα για να πετύχεις πρέπει ή να πεθάνεις κατά την διάρκεια της προσπάθειας, ή να γίνεις λαμόγιο. Κι όχι αγάπη μου, είμαι πολύ εγωίστρια για να πετύχω με πλάγιους τρόπους. Δυο χρόνια τώρα λοιπόν είπα να πάρω την απόφαση να στρωθώ, να αφοσιωθώ στα διαβάσματά μου, επειδή ΕΣΥ παλιό μαλάκα θεώρησες ότι το σοφό ειναι να καταστραφεί η χώρα μας για να χεστείς στο τάληρο. ΜΑΛΑΚΑ. ΠΑΛΙΟ ΜΑΛΑΚΑ.

Θα κάτσω σαν υπάκουη κορούλα τετραμελής οικογένειας, θα φυτρώσω στην καρέκλα μου, θα ξεχνάω να τρώω, να κοιμάμαι, θα κάνω να δω μέρα έναν χρόνο, με την ελπίδα πως οι κόποι μου θα αποδώσουν. Ξέχασα αγάπη μου να σου τονίσω πως δεν το διάλλεξα!

Και καθώς εγώ και πόσοι ακόμη θα χαροπαλεύουμε για μια θέση στην μαλακία που πλάσαμε, θα υπάρχεις κι εσύ, ΝΑΙ ΜΩΡΕ, ΕΣΥ, που δεν θα σέβεσαι τίποτα, ούτε την υπομονή μου, ούτε τον κόπο, ούτε την κούραση μου. Όμως ξέχασα.. ΤΙ ΚΡΙΜΑ, που δεν θα σου κάνω κουβέντα για να στρωθείς, που δεν θα αναλάβω και την δική σου ευθύνη, ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Ξεκινάμε σε 3 βδομάδες και τα αστειάκια τελείωσαν, άμα θες, κατάλαβέ το. Δεν χωράνε πια τα "δεν μπορώ, έτσι είμαι, δεν ξέρω". Άσε τις δικαιολογίες στην άκρη, αλλιώς ΣΚΑΤΑ ΚΙ ΕΣΥ.

οι φωνές δυνατές στο κεφάλι μανουριάζουνε πάλι.
μάχη στην μάχη, κραυγή στην κραυγή,
απ' το στόμα πια θα μας βγεί.
ανήσυχο πνεύμα, παντού φασαρία,
το αντίθετο ρεύμα δεν έχει ηρεμία.

Μόνη μου διάλλεξα να μην ανέχομαι τα χάλια μας, να μην υποκύπτω γιατί φοβάμαι. Και μόνη μου διάλλεξα να πορεύομαι σε ένα ρεύμα που θα με καταστρέψει.

ΠΑΡ' ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΝΑ
ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ.
Ανήσυχο πνεύμα - Λεωνίδας Μπαλάφας

.shelter.

Θα μπορούσα να κάνω μια ακόμη λίστα παραπόνων γκρινιάζοντας για το πόσο μου φταίνε ολα, αλλά πάντα θα με κερδίζει η θανατηφόρα σκέψη των 40 λεπτών.

[...] Κι αφού έχω περάσει δυο άδειες μέρες κάτω, οι "φίλοι" με ψάχνουν διότι αυτές τις νύχτες δεν έδωσα το παρόν. Εκείνη, ψυχρή όπως εσύ όταν σε αποχαιρέτησα, διαμαρτύρεται γιατί δεν έχω στείλει ένα μήνυμα, γιατί με κατάπιε ο κόσμος απ' το πουθενά. Δεν απαντάω, η σκληρότητά της δεν με αγγίζει πλέον..
Ήρθε βέβαια η στιγμή να γυρίσω πίσω στο κρύο και άψυχο σπίτι, να φροντίσω για όσα άφησες. Λίγοι γνωρίζουν τι έγινε, πως τελείωσε ο κόσμος μου κι έχασα το φως μου. Πρέπει απλά να βρω την δύναμη να εξηγήσω και σ' αυτήν..
Κάθομαι στο παγκάκι του πάρκου, με δυσκολιά την πείθω να έρθει. Δεν με αναγνωρίζει• ούτε εγώ θα μ' αναγνώριζα, ούτε κι εσύ.. Νευριασμένη, ακατάδεχτη και προκατειλημμένη. Όσο προσπαθώ να βρω τα λόγια να της εξηγήσω, τόσο προβάλλει τον εγωισμό της.. Για δεύτερη φορά, δεν κρατιέμαι.
"Ωραία, εντάξει χάθηκα, το ξέρω. Θα μπορούσες όμως για μια φορά στην ζωή σου να μ' ακούσεις κι ύστερα να κρίνεις. Ακόμη κι αν το λάθος είναι δικό μου, δεν μπορούσες να κάνεις υπομονή μέχρι να σιγουρευτείς; Ακόμη και τώρα, που δεν έχω προλάβει να βγάλω λέξη, με κατηγορείς; Και πες πως συνέβη κάτι.. Πως χάλασε το κινητό, κόπηκε το internet, είχα διάβασμα, με χρειαζόταν η μάνα μου.. Έτσι αυθαίρετα, χωρίς να ξέρεις με σημαδεύεις; Πάντα το έκανες αυτό.. Και δίκιο να είχες, μου το έδειχνες με τον χειρότερο τρόπο, όταν πάλι το φταίξιμο ήταν δικό σου, με διέλυες, με παρατούσες μες στον δρόμο κι έφευγες.. Η λύση ήταν ένα μήνυμα..; Γιατί; Γιατί ποτέ δεν μου μίλησες ανοιχτά; Επειδή δεν είπα ποτέ τίποτα; Επειδή ακόμη κι όταν δεν έφταιγα, ήμουν ήρεμη και υπομονετική, επειδή ανεχόμουν ό,τι ήθελες να μου φορτώσεις, επειδή αναλάμβανα όλες τις ευθύνες; Θα μου πεις, πρόβλημά μου, μα κι εσύ για μια φορά, μια γαμημένη φορά, θα μπορούσες να σκεφτείς πρωτού μιλήσεις.. Να με καταλάβεις, να προσπαθήσεις έστω! Αν έβγαινε το συμπέρασμα πως φταίω, πάσο, ΞΑΝΑ, αλλά αν όχι..; Γαμώτο.." Φωνάζω και το μετανιώνω, γυρνάω την πλάτη μου, αυτοσυγκράτηση.
"Λοιπόν, τον έχασα. Ήμουν κάτω για τα γνωστά.. Γι' αυτό δεν φάνηκα. Αλλά δεν έχει σημασιά, όλα τα παραπάνω έπρεπε κάποια στιγμή να στα πω κι αν θες να τα καταλάβεις..  Αυτό ήταν, όλοι οι χειμερινοί φόβοι έγιναν πραγματικότητα.. Τσάμπα η τόση αντίδραση.."

ΚΑΙ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΤΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΑ..

ούτε μια στιγμή δεν με εμπιστεύτηκες.

and I'll cross oceans like never before,
so you can feel the way I feel it too..
and I'll send images back at you,
so you can see the way I feel it too..

maybe I had said something that was wrong
can I make it better with the lights turned on..

μικρές χαμένες μέρες

Να ζούσα το καρπενήσι.. Άλλη μια φορά..

Sisters - Pain of Salvation

Φύσηξε ο βαρδάρης.

"Δήμητρά μου, να σου πω, εσένα που σε ακούει η μικρή γιατί είσαι η πρώτη μαθήτρια που γνώρισε και σε θαυμάζει.. Επειδή εμένα και την κυρία Λίζα μας βλέπει αλλιώς, άλλο εσύ, πες της σε παρακαλώ να μην τρώει τα νύχια της, μην την αφήνεις να τα πειράζει! Αγώνα κάνουμε, έχουμε μεγάλο πρόβλημα.. Σ'ευχαριστώ!"

Ένα μικρό παιδάκι, του δημοτικού.. 7-8 χρονών, τώρα μαθαίνει να επικοινωνεί• κι όμως, οι μουσικές της εξαπλώνονται σε όλη την αίθουσα, είναι κι όλας έτοιμη να δώσει εξετάσεις! Παίζει το κομματάκι της, έρχεται και σε κάνει μια αγκαλιά! Αυτό το πιτσιρίκι σε θαυμάζει, μοιάζεις κάτι πολύ "μεγάλο" μπρος στα δύο της μικρά ματάκια που σε κοιτάζουν όλο αγωνιά! Αυτό το πλασματάκι χαίρεται να σε βλέπει, να σε ακούει, σε κυνηγάει να σου μοιάσει! Κι έρχεται όλο χαμόγελο κι ευγένεια η μάνα της, όλο εμπιστοσύνη, να σου ζητήσει να της πεις δυό απλές κουβέντες γιατί "εσένα θα σ' ακούσει"!

Κι έτσι, αυτό το μικρό κι αθώο πλασματάκι, που μόλις κάνει τα πρώτα του βήματα σ' αυτήν την σάπια κατάσταση, εσένα κρυφά σου δίνει χαρά! Σου δίνει δύναμη, σε γεμίζει αυτοπεποίθηση! Είναι να μην ανταποδώσεις την αγκαλιά σου στην μικρή κιθαρίστρια; Που σε κοιτάει με αυτά τα λαμπερά μάτια!!

Κι όμως, εσύ επιλέγεις να σκοτώσεις την μελωδία σου σε ό,τι σε καταστρέφει. Δεν αλλάζεις τις χορδές σου, πατάς στις παλιές, τις σκουριασμένες σαν την ζωή σου.. Ματώνουν τα δάχτυλά σου και πονάς μα δεν λες να αλλάξεις τίποτα.. Κι όλα αυτά τα μικρά κι ασήμαντα που υποστηρίζεις πως έχουν την αληθινή αξία, τα παραμερίζεις.

"ας κρατήσει λίγο, δεν με πειράζει.. αρκεί να μην ξεχαστεί, να το θυμάσαι, να το θυμάμαι, να ήταν κάτι για τις φτωχές ζωές μας.." Έτσι σου 'λεγα μα δεν το τηρώ. Πεθαίνω στην ιδέα πως λήγει.. Άλλα πρέπει, ΠΡΕΠΕΙ ξανά λέω, να εφαρμόσω τις κουβέντες μου..

Ένα τελευταίο τσιγάρο στο μπαλκόνι για μια τελευταία καληνύχτα κι ας σ' αγαπάω τόσο..

"πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου,
σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο.."

.δεν είμαι αυτός που θες.

Ποιός είναι απόμακρος, ψυχρός, ρηχός, κυνικός, επιφανειακός, απόμακρος, εσωστρεφής, απότομος, σκληρός, αδιάφορος;

Athenaeum 26/5/2013. Μετά από 5 χρόνια, κυριαρχεί αδιαφορία για το ποιός θα 'ναι από κάτω. Σήμερα για πρώτη φορά, δεν θα 'ναι κανείς! Γιατί δεν με απασχολεί να είναι κάποιος..

Αφού ο πρώτος αδιαφορεί για το θέμα και ο δεύτερος χάνεται..

ένας τρελός

Να μην μπορείς να μιλήσεις, αυτό κι αν είναι βάσανο. Σε καρφώνει.
Δεν φταίω εγώ που η μάνα μου με μεγάλωσε έτσι. Δεν επέλεξα εγώ την κούνια μου, άλλοι την φτιάξανε.. Δεν ξέρω αν έγινε με μεράκι ή ήταν μια ακόμη αγκαρία. Και τα μέρη που την αποτελούσαν δεν ήταν καν καλά συνδεδεμένα.. Ακόμη γκρεμίζονται, ένα-ένα.. Όταν το παιδί σου δεν έχει μάθει ακόμη να περπατάει, να μιλάει, άμα πέσει από την κούνια του, να ξέρεις κινδυνεύει.. Είναι εκτεθειμένο, δεν μπορεί να σηκωθεί, να σε φωνάξει..

Ο ενθουσιασμός, σου αφήνει πληγές. Και στο τόνιζα "δεν είναι ενθουσιασμός αυτό, το ξέρω. Ξέρω πολύ καλα τι θα πει ενθουσιάζομαι, το αναγνωρίζω. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ". Αλλά τελικά όλα αυτά ίσχυαν μόνο για μένα. Και η δική σου η θάλασσα με έπνιξε.
Επανερχόμενη στις πληγές, είναι εκείνες που απαλείφονται απλά και ήσυχα κι εκείνες που αφήνουν μεγάλα σημάδια..

Ε λοιπόν, δεν θέλω να αποτελείς σημάδι μου. Απλά δεν θέλω..

Δε φταίω εγώ που ήμουν μόνος στο θρανίο
Όλοι οι άλλοι ήταν δύο, ή παίζαν κρυφτό.
Δε φταίω εγώ που κανείς δε μου μιλούσε
ούτε καν με κοιτούσε, κι έτσι έφτασα εδώ.

Και τα χρόνια περνούν και κανείς πια δεν παίζει
Δεν υπάρχει πια ελπίδα να μπορώ να κρυφτώ
Τελευταία κρυψώνα, του σπιτιού μου το υπόγειο
Του χτίζω την πόρτα να μην μπορώ να με βρω.

Και περπατάω στη σιωπή, σε μια πόλη αδειανή,
που με έχει ξεκάνει.
Βασιλιάς της ντροπής, στον τίτλο ευγενής,
που λάθη δεν κάνει.

Ένας τρελός, ένας τρελός, ένας τρελός..

οι φωνές, δυνατές στο κεφάλι μανουριάζουνε πάλι.

θέλω αποκλειστικότητα.

Ό,τι ζητάς, νομίζω το 'χεις και με το παραπάνω. Παλεύω. Κάθε μέρα παλεύω. Πολεμάω μάλλον. "άντε, καληνύχτα πολεμιστή!". Θυμάσαι; Η ζυγαριά έχει γύρει πολύ άσχημα και δεν το 'χεις καταλάβει.

"..θα 'σαστε εσείς σε μια αιώνια θυσία, σ' ένα μαρτύριο με πλείστη παρρησία.."

Μπορούσες να κερδίσεςι χίλιες λέξεις που δεν υπόθηκαν ποτέ, μόνο με μια σου κουβέντα κι ένα βλέμμα να τις κάνεις να υποθούν. Όπως ο άνθρωπος αδυνατεί να περπατήσει στο νερό, έτσι κι αυτές οι λέξεις, γενικά είναι αδύνατο να ακουστούν. Εσύ μπορείς να το καταφέρεις παρ' όλα αυτα.

Υπομονή κι επιμονή, ο εγωισμός είναι στα μαξιλάρια πλέον.

πολύχρωμο - μαύρο - άσπρο. Έμαθες ποτέ γιατί τα τοποθετώ ετσι;

Έμαθες ποτέ την ιστορία της Πάτρας;

Έμαθες ποτέ για την πόρτα; Για την ταράτσα; Για τα ξεσπάσματα; Για τις φωνές; Για τους μεγαλύτερους φόβους; Ρώτησες; Σώπασες;

ΟΧΙ. Ξέρεις γιατί; Σου δώθηκε η ευκαιρία, έγινε η προσπάθεια πολυάριθμες φορές.

ΤΗΝ ΑΠΕΡΡΙΨΕΣ.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙΣ. ΣΤΗΝ ΔΙΝΩ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΤΑΣ.

Σου δίνω ένα κομμάτι ζωής και το παραμερίζεις.. Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή..

"..θα κατααστρέψεις μια μικρή ζωή κι αυτό το λάθος μία μέρα θα σε βρει.."

"..σ’ εσάς ανήκει κάθε γέλιο μου και δάκρυ.."

"..πώς θ' αντέξω όταν θα φύγετε αγαπημένοι μου;
κι άν φύγω πρώτος, πως θ' αντέξετε εσείς.."

Δικαιολογώ τα πάντα σου. Το αν μετά τις λέξεις σου θα ακολουθήσουν δύο ή τρεις τελίες, αν θα γελάσεις δυνατά ή όχι, αν θα με κοιτάξεις κατάματα ή θα επιλέξεις να μου γυρίσεις την πλάτη σου και να φύγεις. Γιατί νιώθω μηδαμινή. Ξέρεις τι θα πει να νιώθεις μηδαμινός; Να λες καλημέρα και να πιστεύεις πως κάνεις λάθος. Να παλεύεις και να θεωρείς πως κι αυτό είναι λάθος(!). Να περπατάς 40 λεπτά πήγαινε και 40 έλα κι ακόμη κι αυτό να νιώθεις πως είναι λάθος.. Να φτάνεις στο σημείο να μην λες πια πως αγαπάς, να μην ανοίγεις την καρδιά σου.. Εσύ, που ακόμη κι αν ήξερες πως θα σε σκοτώσει -μεταφορικά και κυριολεκτικά- πάντα την άνοιγες την ψυχή σου. Ναι, έτσι νιώθεις μηδαμινός.

Πέραν όμως των τόσων φορών που απλά έβρισκα μια δικαιολογία για να εξηγήσω το κάθε τι, υπάρχει και κάτι ακόμη.

Έχω υποφέρει ΚΙ ΕΓΩ. Μπορεί όχι τόσο, δεν ξέρω αν συγκρίνεται. Ξέρεις όμως τι θα πει να σε δείχνουν οι αδελφικοί σου φίλοι λέγοντάς σου πως πρέπει να πας σε έναν ψυχολόγο; Πως αυτό που σου συμβαίνει πλέον δεν ελέγχεται και έχεις περάσει πανηγυρικά στα όρια του ψυχαναγκασμού; Να βλέπεις τα μάτια σου να ξεψυχούν, στον ύπνο και τον ξύπνιο σου, να χάνουν το φως τους; Να σε τρομάζει το ίδιο σου το εγώ; Να κλαις από το πουθενά; Να περπατάς μηχανικά στον δρόμο, να κοντεύουν να σε πατήσουν τα αυτοκίνητα επειδή ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙΣ; Να μην εκφράζεσαι γιατί ΦΟΒΑΣΑΙ; Εκεί που δεν φοβόσουν ποτέ! Να μην μπορείς να σταθείς, όλα να επαληθεύονται, να ζεις συνεχόμενες προειδοποιήσεις κι όλοι να θέλουν να σε πείσουν να σκεφτείς με την λογική; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ! Μαζί είμασταν όταν μας είπε πως "ο άνθρωπος λειτουργεί με το συναίσθημα". Τίποτα δεν είναι τυχαίο και κανείς δεν το έχει καταλάβει. Ξέρεις πως είναι να νιώθεις τον θάνατο πως υπάρχει γύρω σου; Να είναι η καθημερινή σου παρέα, το κάθε σου τσιγάρο, να υπάρχει στον αέρα. ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙΣ. Η θάλασσά σου να είναι το φέρετρό σου, εκεί που ήταν η σωτηρία σου! Να σκέφτεσαι τι θα φοράς, αν θα ανασαίνεις στην κηδεία, ποιός θα είναι και ποιός όχι. ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΕΚΡΟ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΡΟΠΤΙΖΕΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ. ΞΕΡΕΙΣ;

Κάθε άνθρωπος αξίζει το λίγο σου, αν τον αγαπάς, αν σε αγαπάει.. Κι όταν κουραστεί κι εσύ τότε αφυπνηστείς, καρδιά μου θα 'ναι πολύ αργά. Μα ακόμα κι αν σε περιμένει, όσο αργείς, τόσο τον σκοτώνεις.. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ Η ΨΥΧΗ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;

Θα 'χουν όλα πια χαθεί κι εσύ θα λες "έτσι είμαι, τι να κάνω, δεν μπορώ".

ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ;

Σε παρακαλώ..

"..μυρίζεις θάνατο μα εγώ σε γυροφέρνω,
δεν έχω δύναμη μακριά να κρατηθώ,
βάζω στην άκρη το μυαλό μου νικημένο,
μέσα στις στάχτες σου διψάω να βρεθώ.."

..μεγάλωσες, μεγάλωσα..

(θα ξεκινήσω αλλιώς)

Τώρα που προλαβαίνω θα γίνει το καλό. Γιατί εννοείται, θα αναφερθώ πάλι στον χρόνο που τρέχει, μόνο τρέχει. Και τον κυνηγάς από πίσω σαν τον καημένο, απελπισμένος, μήπως και προλάβεις.. Να προλάβεις τι; Συνέχεια, μα συνέχεια, ξεχνάς πως ό,τι πασχίζεις να προφτάσεις τελικά είναι δίπλα σου. Αργέις να το καταλάβεις, τότε είναι που σκοντάφτεις. Όχι όταν πληγωθείς ή απογοητευτείς. Όταν δεν καταλαβαίνεις, όταν δεν σκέφτεσαι. Όταν όλες σου τις θεωρίες απλά δεν τις κάνεις πράξεις.

Σε "παρακολουθώ" από την αρχή της ιστορίας, πως μεγαλώνεις και διαμορφώνεις τον δικό σου χαρακτήρα (όχι τον δικό μου). Και είναι εντυπωσιακό!

Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τι θα πει "πάντα έτσι γίνεται"; Ο άνθρωπος αποτελεί μια οντότητα πολύ δυνατή. Με τον ίδιο τρόπο που κάποιος πατάει πάνω σου, με τον ίδιο τρόπο σηκώνεσαι και του δείχνεις πως δεν αποτελείς εσύ τον εύκολο δρόμο του. Κοντοζυγώνει η ώρα που θα δεις πως για όλα φταις εσύ. Τα δικαιώματα, κατά ένα μεγάλο μέρος, τα έδωσες εσύ. Και τις θυσίες, εσύ επέλεξες να τις κάνεις. Κανείς δεν σε πίεσε. Η φύση του ατόμου είναι τέτοια, ώστε να καταβροχθίζει ό,τι υπάρχει γύρω του. Το ξέρεις και το ξέρω. Εδώ και χρόνια πλέον, το πρόβλημα έπαψε να είναι οι υπόλιποι. Το πρόβλημα είναι δίπλα σου, όπως βέβαια κι ό,τι μπορεί να σε γεμίσει. Επιλογή σου ποιά πλευρά θα κοιτάξεις, τι θα παραμερίσεις.

Κάνε το βήμα που δεν πρόφτασα να κάνω και ίσως μέσα από σένα να καταφέρω να κάνω την αναπλήρωση. Όλα είναι εδώ, σε αυτήν την ανάρτηση, σ' αυτό το τσιγάρο, στο τελευταίο μπορεί ποτό που πίνω μακριά του. Παραδειγματικά, εμένα αυτήν την στιγμή με χωρίζουν γύρω στα 250 χλμ από κάποιες "καταστάσεις". Άμα θέλω όμως, μπορώ να αντιλειφθώ πως η απόσταση είναι τελικά κάποια εκατοστά. Όσο απέχει απ' το βλέμμα μου ο καρπός μου. Κάπως έτσι είναι γενικότερα το σκηνικό. Η επιλογή, η σκέψη σου. Εκεί καθορίζονται όλα κι ο ελεγκτής είσαι εσύ. Κανείς άλλος.

Ζεις πράγματα που δεν κατάφερα να ζήσω, στιγμές που υπάρχουν μόνο φανταστικά στο μυαλό μου. Αυτό είναι απελπισία, όχι όλα τα άλλα που συζητιούντε σε κάποιο τραπέζι στην Αθήνα. Ό,τι δεν έζησες αποτελεί μια απελπισία. Τώρα είναι η στιγμή να κάνεις το σωστό. Όχι αύριο, τώρα. Και κοίτα να το κάνεις. Αυτό καμαρώνω. Όχι το αν μου μοιάζεις, αλλά τα πόσα έκανες που εγώ δεν κατάφερα. Και γι' αυτό μπορεί και να υπερηφανευτώ στην πορεία, όχι για όλα τα υπόλοιπα.

Έχεις δύο επιλογές. Να διανύσεις ένα μοναδικό καλοκαίρι και να το αφήσεις να σε κάνει κομμάτια. Να σε κρατήσει πίσω, να σου στερήσει πολλά. Η άλλη σου επιλογή είναι να το ζήσεις ΔΥΝΑΤΑ. Τόσο δυνατά, ώστε στην πορεία να είναι μια αφορμή να σε τραβάει μπροστά. Να σε κάνει άλλο άνθρωπο. 

Τι επιλέγεις υπέροχο πλάσμα;

Υ.Γ.: κι εσύ ξέρεις.