3 Δεκεμβρίου 2012
"Κύριε Βαγγέλη που είναι η δασκάλα;" ρώτησα, με φωνή που έτρεμε και τα μάτια βουρκωμένα, έτοιμη να κλάψω, η καρδιά μου έτοιμη να σπάσει..
"Η Λίζα ήταν κατάκοπη, είναι σπίτι και μπορεί να μην 'ρθει.."
"Μάλιστα.."
"Έλα είμαι εγώ εδώ, εκτός αν δεν με γουστάρεις!"
"Όχι δάσκαλε, δεν έχω τέτοια κόμπλεξ.."
Είναι σπίτι; μπορεί να μην έρθει; Μα δεν είναι θέμα προτίμησης! Θα με καταπιεί η σκηνή αμα δεν την νιώσω κοντά μου..
...
Ήρθε! Που ήσουνα δασκάλα και με είχες αφήσει μόνη μου;
"Ίσα που πρόλαβα να κάνω μπάνιο και ήρθα εδώ μήπως σε προλάβω!"
"Κι έλεγα, θα 'ρθει - δεν θα 'ρθει..!"
"Θα ανεβείς πάνω θα παίξεις για σένα και να πάνε να γαμηθούνε όλοι! Αυτά τα λέμε στο αυτί όμως!"
"Έγινε δασκάλα!"
Επιτέλους, είναι εδώ! Τώρα ήθελα να βάλω τα κλάματα, με την διαφορά πως τώρα θα κυλούσαν δάκρυα ανακούφισης..
Πάνε σχεδόν 5 χρόνια. Λεπτό δεν με εγκατέλειψες. Αυστηρή κι επιβλητική απέναντί μου, μου έδειχνες τον σωστό δρόμο. Είτε αυτός ήταν κιθαριστικός, είτε αφορούσε την ζωή. Τα μάτια μου καρφωμένα πάνω σου και τα αυτιά μου ανοιχτά να μην χάσω τίποτα από σένα. Κάθε σου λέξη κομμάτι του χαρακτήρα μου.
Μα δεν ήταν μόνο η παιδεία.
Ήταν τα συναισθήματα. Ήσουν ο πομπός και ήμουν ο δέκτης. Η ενέργειά σου, σαν κύμματα, με διαπερνούσε. Σαν ακτινοβολία, άφηνε πάνω μου τα σημάδια της.
Μάθημα είχα πάντα Πέμπτη ή Τετάρτη. Ήταν η απόλυτη μέρα της εβδομάδας μου. Η μέρα ψυχανάλυσης. Γυρνούσα από το μάθημα γεμάτη ευτυχία και υπερένταση. Δεν μπορούσα να σταθώ. Πάντα έλεγα στην μάνα μου "αχ αυτή η δασκάλα!". Γέμιζες την καρδιά μου αγάπη, συναίσθημα, πάθος, χαρά, ήταν έτοιμη να εκραγεί. Ήσουν πάντα απαιτητική, μα αυτό δεν με πίεζε. Ήσουν πάντα ντόμπρα και ξεκάθαρη στα λόγια σου, μα αυτό δεν με τρόμαζε. Ήταν όλα ένα κίνητρο για μένα. Μόνο σεβασμό μου ενέπνεες. Σεβασμό και ελπίδες, να παλέψω. Ανοιχτοχέρα, πάντα μου πρόσφερες ευκαιρίες, ποικίλες οι επιλογές μου. Μοναδικά τα κομμάτια που μου έδεινες. Δύσκολα, σκληρά, μα με εμπιστευόσουν.
Αυτό ειναι. Με εμπιστευόσουν. Πόνταρες σε μένα. Κανείς δεν πίστευε σε μένα όσο εσύ.Χειμώνες και καλοκαίρια, μεσάνυχτα και ξημερώματα, πάλευα να μην σε εγκαταλείψω ποτέ.
Βέβαια, υπήρχε και η δική μου αγάπη για την κιθάρα. Το δικό μου δέσιμο. Λες πως η καρδιά μου είναι φτιαγμένη απο κέδρο ή έλατο ή τριανταφυλλιά, όπως οι κιθάρες μου και όσο τις δούλευω κι αυτές εξελίσσονται, τόσο και η δική μου καρδιά.
Μα αν δεν ήσουν εσύ, δεν θα 'χα φτάσει πουθενά.
Και την ζωή μου να μου 'λεγες, θα στην εμπιστευόμουν. Θα της αφαιρούσα χρόνια, θα τα χάριζα σε σένα. Μακάρι όσα απλόχερα μου χάρισες, να τα γνωρίσουν κι άλλοι.
Απεγνωσμένα ψάχνω λέξεις να περιγράψω το πώς νιώθω για σένα και πως να σε ευχαριστήσω. Δεν είναι εύκολα, είναι πολλά και σύνθετα στοιχεία. Μου φαίνεται πως γράφω, γράφω και τίποτα δεν βγάζει νόημα. Λες και είναι όλα ασυναρτησίες.
Είναι απλό. Με μεγάλωσες, με δίδαξες. Μου έμαθες μουσική, κιθάρα που ένας θεός ξέρει πόσο πολύτιμη είναι για μένα. Με στήριξες, σε ένιωθα να μ'αγαπάς πολύ δυνατά. Με ύποστηριξες. Μου έμαθες αξίες ζωής, την εμπιστοσύνη, την ευγένεια, τον σεβασμό. Όταν είχα δυσκολίες, κιθαριστικές μα και καθημερινές, ήσουν εκεί. Για κάθε γκομενοδουλειά, για κάθε πουστιά των φίλων. Να με βοηθήσεις να μεγαλώσω και να ανεξαρτοποιηθώ, να πορεφτώ ελεύθερη μα όχι αλαζονική. Να παίζω για μένα και για κανέναν άλλον. Να μην κυνηγάω τα βραβεία και την διάκριση, η μόνη μου μέριμνα να είναι το συναίσθημα, η ατόφια ερμηνία, η ψυχική γαλήνη. Με έμαθες να αποτυπώνω την Δήμητρα πάνω στις χορδές, κάθε νότα να λέει την ιστορία της.
Έτσι κι εσύ είσαι μια μουσική για μένα. Κάθε νότα που την αποτελεί και μία διαφορετική στιγμή, ένα διαφορετικό δίδαγμα. Μελωδία που με διαπερνά, γεμάτη εικόνες. Η ερμηνία της, τα συναισθήματα του κάθε μαθήματος. Η λήξη της, η ευτυχία μου όταν μου λες πως τα καταφέρνω. Όταν θα ακούσω "μπράβο κορίτσι μου!". Όταν θα μου πεις "άλλο πράγμα να το ευχαριστιέσαι το μάθημα, πάλι καλά που είσαι τελευταία ώστε να μου λήξεις όμορφα την μέρα". Όταν με ανταμίβεις με τα λόγια σου για την προσπάθεια μου, με την χαρά σου, τότε η μελωδία έχει φτάσει στην κορύφωσή της και τα ηχοχρώματα με πλυμμηρίζουν. Και πολλά, πολλά, πολλά..
Αυστηρός κριτής του εαυτού μου λοιπόν, στέκομαι εδώ 5 χρόνια μετά να σε ευχαριστώ για όλα αυτά που ακόμη και τώρα, κάθε τετάρτη μου χαρίζεις. Να κρατάω τις αξίες που μου πέρασες σαν φυλακτό, να μην αρκούμαι σε τίποτα μέτριο, σε τίποτα λιγότερο των δυνάμεών μου. Να απλώνω τον εσωτερικό μου κόσμο στο σπίτι σου, πάντα ζεστό τις κρύες μέρες, με την μυρωδιά από το τζάκι, πάντα δροσερό τα καλοκαίρια. Ο χώρος της εποκοινωνίας μας.
Και στην ζωή μου να ξέρεις, όπως στην σκηνή είναι τα πράγματα. Θέλει θάρρος, θράσσος. Να μην αφήσω το άγχος να με κυριεύσει. Όλα περνάνε κι έπονται καλύτερα. Μα να είσαι αποκάτω δασκάλα, να μου κλείσεις το μάτι να νιώσω πως όλα κυλάνε ορθά..
"Τι θα μας παίξεις Μήτσο;"
"Ό,τι θέλετε κυρία Λίζα..!"
"Πέρασε..!"
No comments:
Post a Comment