"μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά βαθιά μες στην καρδιά μου σιγοκαίς"

"...και μετά δεν θα θέλω να φύγεις! Μην φύγεις ποτέ..!"

Μέχρι και σήμερα, προσπαθώ να μην φύγω ποτέ. Να μην χάσω αυτό το πλασματάκι απο κοντά μου. Τόσες φορές  έχω καταγράψει όλα όσα θά 'θελα να ξέρεις μα ποτέ δεν στα είπα. Έμειναν καταχωνιασμένα σε σημειώσεις κινητών, σε τοίχους, βιβλία, χαρτάκια και νότες.. Όπως είναι και χωμένα τα χαρτάκια για τα νύχια, ανάμεσα στα ανακατεμένα πράγματα.. Όλα μια μάζα. Μια μάζα που ποτέ δεν διάσπασες ώστε να μελετήσεις το περιεχόμενό της, γιατί κι εγώ η ίδια δεν σε οδήγησα ποτέ εκεί. Είχες πάντα κατι που με έκανε να τρομάζω, να νιώθω τόσο μικρή δίπλα σου, κοντά στο μεγαλείο σου, τόσο κατώτερη ώστε πάντα έσκυβα το κεφάλι κι έκανα πίσω, υποτασσόμουν στο συναίσθημα που μου προκαλόυσες.

Εκείνη η Πάτρα του 2011 μαζί με το ακόλουθο καλοκαίρι. Πάνε σχεδόν δυό χρόνια και δεν μπορώ να το πιστέψω. Πάντα με τρόμαζε ο Σεπτέμβρης που εμφανίστηκε. 9/9/2011 ήταν. Αποσυνδεθήκαμε σαν τα καλώδια που φθείρονται και με τον καιρό κόβονται. Ίσως πάλι να έμεινε ένα μικρό σύρμα ανάμεσά μας, που άντεξε με τον καιρό. Μπορεί να το φτιάχνουμε ξανά σιγά-σιγά. Δεν ξέρω, η χαρά που μου έδινες πάντα με μπέρδευε. Ποτέ δεν είμαι σε θέση να αποκωδικοποιήσω το μήνυμα σου. Είναι κάτι αισιόδοξο; να παλέψω; ή να αρκεστώ στην στιγμή; Αψυχολόγιτη ήσουν ανέκαθεν. Ήσουν.. Μιλάω λες και έχουμε επαφή χρόνων. Μα ο χρόνος δεν παίζει πάντα καθοριστικό ρόλο. Ή αδυναμία μου για σένα προϋπήρχε, παρ' όλου που δεν έκανα ποτέ κάτι γι' αυτό μέχρι εκείνο το σεμηνάριο.

Σήμερα πάλι, καθισμένη στο δωμάτιό μου μια κλασσική καθημερινή του Δεκέμβρη, Τετάρτη και ώρα 21:47, προσπαθώ να απολαύσω ό,τι έζησα τις 3 μέρες που προηγήθηκαν. Σεμηνάριο στο Athenaeum. Όχι πως συνέβει κάτι συνταρακτικό. Μικρές λεπτομέρεις που γέμισαν την δική μου ψυχή. Μοιραστήκαμε το άγχος μας, μοιραστήκαμε τις χαρές μας. Φτιάξαμε τις στιγμές μας. Πάνω-κάτω στην Αδριανού με το παγωτό γιαούρτι στο χέρι. Γέλιο.. Και μουσικές. Πολλές μουσικές! Μα δεν ήταν αυτό.. Ήταν πως σε ένιωθα κοντά μου, δίπλα μου. Ένιωσα ξανά να με θες μαζί σου, να με θές για συνκιθαρίστρια σου, να με θες για συμπαίχτριά σου. Να μ'αγαπάς, μα αυτήν την φορά να το δείχνεις!

Μετά απο δυο χρόνια θα ξαναμετρήσουμε μαζί αντίστροφα για την Πάτρα; 

Θα μου κρατήσεις το χέρι σφιχτά;

Θα μου πεις πως μ'αγαπάς..;