“γαμώ την πουτάνα μου” είπα.
“πως πέρασαν έτσι τα χρόνια; μα να γίνω 17 χρονών; όχι..” είπα, κι αυτήν την στιγμή το τσιγάρο είχε ανάψει και η τζούρα κατέβαινε.
17 χρόνια δεν είναι τίποτα. Είναι όμως πολλά. Πρέπει να ξεπεράσεις το παρελθόν. Καλείσαι να ενηλικιωθείς σε έναν χρόνο, να ψηφίσεις για το πολίτευμα της χώρας σου ας πούμε. Όχι, αυτό δεν γίνεται. Καλείσαι να κάτσεις 16 ώρες πάνω στο βιβλίο σου, να αφομιώσεις κάθε λέξη για να μπεις σε μια σχολή. Να λιποθυμήσεις από την εξάντληση. Να φανείς δυνατός στην οποιαδήποτε επικείμενη κατάσταση. Όχι. Θα μπορούσα για την επόμενη μία ώρα να γράφω για το τι καλούμαστε να κάνουμε.. Δεν είναι αυτό το θέμα όμως.
“μου λέιπεις, μου λέιπει, μου λείπουν. Θέλω να γυρίσω πίσω” είπα, μόνο που τώρα ο καπνός έκαιγε και το κρασί σαν να με ταξίδευε σιγά σιγά.
Θα φύγω σε δύο χρόνια. Όχι γιατι νιώθω καταπιεσμένη σπίτι μου, ούτε γιατι με ενοχλούν οι γονείς μου. Απλά γιατί πρέπει να προχωρήσω. Ο χρόνος κύλησε, μα εγώ έμεινα στην προηγούμενη σελίδα. Αφού δεν παίρνω μόνη μου την απόφαση να γυρίσω, θα αφήσω τις καταστάσεις να το κάνουν.
Είναι κάτι στιγμές που μου λείπουν. Έχουν “γατζωθεί” στην καρδιά μου κι όσο περνάν τα χρόνια τόσο νιώθω να την τραβάνε και να την ξεριζώσουν.
Δέν έχει νόημα να βασανίζεις την ψυχή σου. Ο άνθρωπος είναι μίζερος, μαζόχας που λες κι εσυ. Δεν ψάχνουμε τα θετικά της κάθε στιγμής, αλλά πως θα δείξουμε προδομένοι. Νομίζοντας πως έτσι ο απέναντί μας θα μας σεβαστεί. Όχι.
“δεν γίνεται” είπα. Τα τραγούδια έπαιζαν το ένα μετά το άλλο, το επόμενο τσιγάρο στριβόταν σε δευτερόλεπτα και μαζί με το κρασί, σαν φωτιά έκαιγαν το μυαλό μου.
Τίποτα δεν θα ξανά ‘ρθει, κατάλαβες? Σταμάτα. Τίποτα. Αλλάζω τα τραγούδια σφαίρα, να μην ακούω κανένα που έχει ταυτιστεί με ανάμνηση. Προσπαιρνώ τις φωτογραφίες, αγνοώ εσένα, εκείνον, εκείνην, εκείνους, εμένα.
“τόσο έντονα συναισθήματα. Γέλια, αγκαλιές, μουσικές, φιλιά και λόγια που ειπώθηκαν. Όμορφα λόγια” είπα και τώρα υγρά τα μάτια, στεγνή η καρδιά, μισό το μπουκάλι, μισός ο καπνός. Το μόνο γεμάτο κοντά μου ήταν το τασάκι. Σβησμένα τσιγάρα, μου έδειχναν πόσο γρήγορα είχαν φύγει οι μέρες μου και πόσο λίγες είχα ακόμη.
Μάτια μου, πόσο θέλω να σ’αγκαλιάσω! Να νιώσω την καρδιά σου να χτυπάει, να σου προσφέρω! Κράτα μου το χέρι καρδούλα μου, χαμογέλα μου! Κοίτα με! Πάμε να τραγουδήσουμε μαζί! Πάμε να παίξουμε τα ντουέτα μας, να νιώσω την μουσική σου να μου ευφραίνει την ψυχή! Φίλα με! Πες μου πόσο μ’αγαπάς, να στο δείξω κι εγώ όπως μπορώ!
“δεν γαμιέται” είπα.. Μόνο που τώρα η ώρα είχε περάσει. Τα δάκρυα είχαν πια στεγνώσει. Όλη μου η ζωή είχε φύγει σαν τα τσιγάρα και το κρασί. Τόσο γρήγορα..
No comments:
Post a Comment