Ανεξαρτησία

Στα ντουέτα είναι πάντα δύο οι συνεργάτες! Μην ευχαριστείς λοιπόν!
Συνεργασία: Εύα Τζανακάκη
Και τι θα πει λοιπόν ανεξαρτησία; Για κάποιον μπορεί να είναι ο τύπος που έφυγε από το σπίτι του με μια βαλίτσα και μερικά χρήματα -λεφτά- "αυτά" μωρέ που βοηθάνε τους πάντες, για να κυνηγήσει το όνειρο του. Για να έχει να λέει όταν μεγαλώσει "Εγώ κύριε το κυνήγησα το γαμημένο κι ας μη μου έκατσε." Για άλλον μπορεί να είναι η άρνηση ορισμένων να αρκεστούν σε αυτά που έχουν και να διεκδικούν περισσότερα, ή απλά σε αυτούς που δε θέλουν να ενταχθούν. Αλλά σε μένα...
Σε μένα η ανεξαρτησία είναι γραμμένη με τεράστια γράμματα στο βιβλίο των "θέλω" μου. ΘΕΛΩ να καπνίσω όποτε μου κατέβει και να μην φοβάμαι την όποια συνέπεια, ΘΕΛΩ να πιω κι ας είναι κάτι το "ανόητο - ανούσιο", ΘΕΛΩ να φύγω τώρα, ΘΕΛΩ να γυρίσω μεθαύριο, ΘΕΛΩ να ταξιδέψω, ΘΕΛΩ να μην διαβάσω, ΘΕΛΩ να σ'αγγαλιάσω, ΘΕΛΩ να έχω θάρρος, ΘΕΛΩ να μάθω να ζητάω συγγνώμη, ΘΕΛΩ να ζητήσεις συγγνώμη, ΘΕΛΩ να γυρίσω πίσω, ΘΕΛΩ να κάνω ένα άλμα στο μέλλον χωρίς να μου πει κανείς "βίαζεσαι!", ΘΕΛΩ να μείνω στάσιμος, ΘΕΛΩ μια ροή, ΘΕΛΩ ρουτίνα, ΘΕΛΩ εναλλακτικότητα, ΘΕΛΩ να τα προλάβω όλα, ΘΕΛΩ να τα χάσω όλα, ΘΕΛΩ να πετάξω.
Γυρίζεις σπίτι σου 7 π.μ., έχει ξημερώσει και το μόνο που ακούς είναι κελαηδίσματα και τα κουδουνάκια στα πόδια σου. Παρ' όλο το άγχος της μοναξιάς μέσα στην μέση του δρόμου, σε κυριεύει το συναίσθημα της περηφάνιας και της "λύτρωσης". Η λύτρωση είναι κάτι υποκειμενικό στην προκειμένη περίπτωση. Αφορά τους γονείς σου που σε καταπίεσαν, τους φίλους σου που δεν μπορούσαν να σε συνοδεύσουν, τα όσα εμπόδια συνάντησες στην εξώρμησή σου ή ο,τιδήποτε άλλο δεν σε άφηνε να βγεις έξω και να το γλεντήσεις με τον δικό σου τρόπο ως το χάραμα.
Η ανεξαρτησία όμως δεν τελειώνει και ούτε αρχίζει εκεί. Ξεκινά στα πρώτα 5 ευρώ που σου δώσανε οι κηδεμόνες σου και σε στείλανε ολομόναχο στο περίπτερο να πάρεις παγωτό. Τελειώνει στην ευθύνη των πράξεών σου. Τελειώνει στο γεγονός ότι επιτέλους πρέπει να αποδεχθείς ότι δε θα τη βγάζεις πάντα καθαρή τόσο εύκολα και δε θα σε ξελασπώνει κάποιος. Πρέπει να υψώσεις το ανάστημά σου, να τα βρεις με τον εαυτό σου και με τους γύρω σου.
Βρίσκεσαι ξαφνικά στο μπαλκόνι, το αγαπημένο μπαλκόνι. Καπνίζεις και πίνεις νόμιμα. Συνειδητοποιείς πως δεν είσαι παιδί πλέον. Γυρνάς σπίτι και οι άνθρωποί σου κοιμούνται, φεύγεις ξημερώματα. Παραδίδεις τους φίλους σου στο σπίτι τους. Αντιμετωπίζεις τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος.. Η ανεξαρτησία σε αντικρίζει τότε. Όταν μόνος σου έρχεσαι αντιμέτωπος με τους μεγαλύτερους σου φόβους και πρέπει ταυτόχρονα να σταθείς στα πόδια σου. Όλη αυτή η πίεση που σου τσακίζει το μυαλό, σου αναταράσσει το στομάχι.
Παρ' όλα αυτά, δεν ξεχνάς ποτέ τον "θάνατο" των απαγορεύσεων της μητέρας σου. Η σκέψη πως θα πάρεις μία απόφαση και δεν θα ρωτήσεις κανέναν για το αν μπορείς να την υλοποιήσεις, σου χαρίζει ένα στιγμιαίο χαμόγελο. Ακόμη κι αν ξέρεις πως σε λίγο, κάποιος θα στο αρπάξει! Γιατί ως ανεξάρτητο ον, δεν έχεις πλέον και την προστασία.. Αυτή τη γυάλινη μπάλα που ήσουν μέσα για "να προλάβεις το κακό".
Γιατί ίσως το κακό να έρθει. Αλλά έφτασε η ώρα που πρέπει να μάθεις να το αντιμετωπίζεις. Ήρθε η ώρα να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Μια ζωή που σε όλη της τη διάρκεια στη διαμόρφωναν "άλλοι" και στην είχαν στρωμένη, έτοιμη να πατήσεις πάνω της και να πάρεις φόρα. Μια ζωή που ήταν είτε βολική, είτε ανυπόφορη, είτε δύσκολη, είτε πανεύκολη. Η διαφορά; ΤΩΡΑ η ζωή που παίρνεις στα χέρια σου εξαρτάται ολοκληρωτικά απο εσένα. ΕΣΥ θα τη φτιάξεις, θα τη χαλάσεις, θα την ομορφύνεις, θα την πετάξεις, θα την αναδείξεις και θα αναδειχθείς, θα την πας μέχρι το τέλος και λίγο παραπέρα...

Ένα βιαστικό και "εκ των υστέρων" αντίο.

Ένας βιαστικός αποχαιρετισμός για σένα που μου άφησες αυτά τα μάτια στα χέρια και μου μαράζωσες την ζωή, για σένα που κυλάνε τα δάκρυα μέσα στο απογευματινό φως και στην ζέστη του καλοκαιριού. Για σένα που από ψηλά αναμένεις τον νέο σου φίλο, ο οποίος, για την ώρα, φροντίζει με τον δικό του τρόπο ό,τι άφησες.. Είναι έξω από την πόρτα, ήσυχος και κουρασμένος.. Με χαιρετά κι εκείνος μέρα με την μέρα. Μιά ευχή και χιλιάδες σκέψεις για σένα. Ένα "γειά", για σένα..

Αν δεν αντέξω, συγγνώμη. Καλή συνέχεια.

Εις μνήμην - Αλκίνοος Ιωαννίδης

Σήμερα.

Τώρα. Πριν ένα τέταρτο. Πριν 17 χρόνια. Πριν 5 μήνες. Κι ο χρόνος κυλάει και παρασέρνει ό,τι βρεθεί στον διάβα του. Παρ' αυτά, δεν έχει σημασία.
Σήμερα λοιπόν. Δύο υπέροχα ματάκια, ένα ατέλειωτο χαμόγελο με αντικρίζει μες στην νύχτα, εκεί που περιμένω στο σκοτάδι και η αγωνία μου τρώει τα σωθικά. Δεν μπορώ να σταθώ όρθια, τρέμουν τα γόνατά μου. Δεν μπορώ να καθίσω. Πνιγμός. Η ζωή μου χαρακτηρίζεται από διαδοχικούς πνιγμούς, ο ένας μετά τον άλλον. Αλλά σήμερα δεν έχει σημασία η δική μου ασφυξία, η δική μου αδυναμία, ο δικός μου πόνος. Σήμερα είναι σήμερα. Και σήμερα είσαι εσύ, όχι εγώ. Περπάτησα ξανά αυτά τα ιδιαίτερα 40 λεπτά μέσα στην νύχτα. Αυτό το χρονικό διάστημα δεν υφίσταται στον κόσμο που ζει ο άνθρωπος. Υπάρχουν κάπου αλλού, κάπου παράλληλα. Εκείνες τις στιγμές δεν πατάω στην γη. Δεν ξέρω που είμαι. Είναι 40 λεπτά, περίεργα λεπτά, εξωπραγματικά. Για να δω αυτά τα μάτια να χαμογελάνε. Για μια αγκαλιά, 11 σελίδες προσπάθειας και 2 σελίδες ευχών. Για 2 βινύλια δίπλα σε ένα κουτί.. Τι κουτί.. Για έναν λόγο και μια ανταπόκριση. Αν και τώρα δεν με νοιάζουν όλα αυτά. Δεν πρέπει να με νοιάζουν. Σήμερα είναι σήμερα κι ο μήνας είναι Ιούλης, 18η μέρα.
Δεύτερα χωρίς, πρώτα με.
Ούτε εγώ ξέρω τι έχει σημασία.
Τα Κρίνα έχουν σημασία;
Δεν ξέρω..

Ευτυχισμένη να 'σαι.. Σ'αγαπάω.
Νοσφεράτου - Παύλος Παυλίδης σαν χθες..

Ανήσυχο πνεύμα

Αφού έχω σαπίσει 2-3 βιντεάκια του youtube, εκείνων που εμφανίζονται στην κάμερα όλο χάρη και κράζουν με ευχαρίστηση τον κόσμο, - δε λέω, έχουν και κάποιο δίκιο - , αποφάσισα 10' λεπτά πριν φύγω να κάνω το τραγούδι που με εκφράζει αυτήν την περίοδο, μια γαμημένη ανάρτηση. ΝΑΙ, ΓΑΜΗΜΕΝΗ. Γ Α Μ Η Μ Ε Ν Η!

Ο φίλος μας ο Μπαλάφας λοιπόν, παράτησε το Fame Story, ή ποιό σκατά ήταν εκείνο το talent show στο οποίο συμμετείχε, άρχισε τα πουκαμισάκια, άφησε μούσια να παραπέμπει σε Άσιμο και ποιότητα, κι έγραψε τα νέα του τραγουδάκια. Παρεπιπτόντως, Λεωνίδα, σ'αγαπάω. Το live σου τρομερό, κράτησε κι ως το πρωί, ήταν και καλή η παρέα μου τότε βρε αδελφέ, ήταν δυνατό το κεντρομερίδιο!

Σ' αυτή την μάζα των sexy τραγουδακίων, είναι και το "Ανήσυχο πνεύμα". Εγώ λοιπόν αδερφέ μου, το αγαπάω αυτό το τραγούδι. Για συγκεκριμένους λόγους.

Από πιτσιρίκι, η Λευτέρω είχε την τάση να με φωνάζει "επαναστάτη χωρίς αιτία". Λίγο που αντιδρούσα γιατί ο ουρανός είναι μπλε, λίγο που στην πρώτη σύστασή εγώ καύλωνα να κάνω το αντίθετο, λίγο η γκαρίδα, λίγο οι πόρτες που χτυπάγανε γιατί έτσι ένιωθα εγώ μάγκας, λίγο το βρισίδι.. Ε, δεν ήθελε και πολύ η γυναίκα!

Βέβαια, τώρα που έφτασα τα 17 και βυθίστηκα απόλυτα μες τα σκατά, ΤΑ ΣΚΑΤΑ λέω, ταυτίστηκα με αυτό το αξιαγάπητο παρατσούκλι. Και θα σου πω γιατί.

Σ' αυτήν την χώρα για να πετύχεις πρέπει ή να πεθάνεις κατά την διάρκεια της προσπάθειας, ή να γίνεις λαμόγιο. Κι όχι αγάπη μου, είμαι πολύ εγωίστρια για να πετύχω με πλάγιους τρόπους. Δυο χρόνια τώρα λοιπόν είπα να πάρω την απόφαση να στρωθώ, να αφοσιωθώ στα διαβάσματά μου, επειδή ΕΣΥ παλιό μαλάκα θεώρησες ότι το σοφό ειναι να καταστραφεί η χώρα μας για να χεστείς στο τάληρο. ΜΑΛΑΚΑ. ΠΑΛΙΟ ΜΑΛΑΚΑ.

Θα κάτσω σαν υπάκουη κορούλα τετραμελής οικογένειας, θα φυτρώσω στην καρέκλα μου, θα ξεχνάω να τρώω, να κοιμάμαι, θα κάνω να δω μέρα έναν χρόνο, με την ελπίδα πως οι κόποι μου θα αποδώσουν. Ξέχασα αγάπη μου να σου τονίσω πως δεν το διάλλεξα!

Και καθώς εγώ και πόσοι ακόμη θα χαροπαλεύουμε για μια θέση στην μαλακία που πλάσαμε, θα υπάρχεις κι εσύ, ΝΑΙ ΜΩΡΕ, ΕΣΥ, που δεν θα σέβεσαι τίποτα, ούτε την υπομονή μου, ούτε τον κόπο, ούτε την κούραση μου. Όμως ξέχασα.. ΤΙ ΚΡΙΜΑ, που δεν θα σου κάνω κουβέντα για να στρωθείς, που δεν θα αναλάβω και την δική σου ευθύνη, ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Ξεκινάμε σε 3 βδομάδες και τα αστειάκια τελείωσαν, άμα θες, κατάλαβέ το. Δεν χωράνε πια τα "δεν μπορώ, έτσι είμαι, δεν ξέρω". Άσε τις δικαιολογίες στην άκρη, αλλιώς ΣΚΑΤΑ ΚΙ ΕΣΥ.

οι φωνές δυνατές στο κεφάλι μανουριάζουνε πάλι.
μάχη στην μάχη, κραυγή στην κραυγή,
απ' το στόμα πια θα μας βγεί.
ανήσυχο πνεύμα, παντού φασαρία,
το αντίθετο ρεύμα δεν έχει ηρεμία.

Μόνη μου διάλλεξα να μην ανέχομαι τα χάλια μας, να μην υποκύπτω γιατί φοβάμαι. Και μόνη μου διάλλεξα να πορεύομαι σε ένα ρεύμα που θα με καταστρέψει.

ΠΑΡ' ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΝΑ
ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ.
Ανήσυχο πνεύμα - Λεωνίδας Μπαλάφας

.shelter.

Θα μπορούσα να κάνω μια ακόμη λίστα παραπόνων γκρινιάζοντας για το πόσο μου φταίνε ολα, αλλά πάντα θα με κερδίζει η θανατηφόρα σκέψη των 40 λεπτών.

[...] Κι αφού έχω περάσει δυο άδειες μέρες κάτω, οι "φίλοι" με ψάχνουν διότι αυτές τις νύχτες δεν έδωσα το παρόν. Εκείνη, ψυχρή όπως εσύ όταν σε αποχαιρέτησα, διαμαρτύρεται γιατί δεν έχω στείλει ένα μήνυμα, γιατί με κατάπιε ο κόσμος απ' το πουθενά. Δεν απαντάω, η σκληρότητά της δεν με αγγίζει πλέον..
Ήρθε βέβαια η στιγμή να γυρίσω πίσω στο κρύο και άψυχο σπίτι, να φροντίσω για όσα άφησες. Λίγοι γνωρίζουν τι έγινε, πως τελείωσε ο κόσμος μου κι έχασα το φως μου. Πρέπει απλά να βρω την δύναμη να εξηγήσω και σ' αυτήν..
Κάθομαι στο παγκάκι του πάρκου, με δυσκολιά την πείθω να έρθει. Δεν με αναγνωρίζει• ούτε εγώ θα μ' αναγνώριζα, ούτε κι εσύ.. Νευριασμένη, ακατάδεχτη και προκατειλημμένη. Όσο προσπαθώ να βρω τα λόγια να της εξηγήσω, τόσο προβάλλει τον εγωισμό της.. Για δεύτερη φορά, δεν κρατιέμαι.
"Ωραία, εντάξει χάθηκα, το ξέρω. Θα μπορούσες όμως για μια φορά στην ζωή σου να μ' ακούσεις κι ύστερα να κρίνεις. Ακόμη κι αν το λάθος είναι δικό μου, δεν μπορούσες να κάνεις υπομονή μέχρι να σιγουρευτείς; Ακόμη και τώρα, που δεν έχω προλάβει να βγάλω λέξη, με κατηγορείς; Και πες πως συνέβη κάτι.. Πως χάλασε το κινητό, κόπηκε το internet, είχα διάβασμα, με χρειαζόταν η μάνα μου.. Έτσι αυθαίρετα, χωρίς να ξέρεις με σημαδεύεις; Πάντα το έκανες αυτό.. Και δίκιο να είχες, μου το έδειχνες με τον χειρότερο τρόπο, όταν πάλι το φταίξιμο ήταν δικό σου, με διέλυες, με παρατούσες μες στον δρόμο κι έφευγες.. Η λύση ήταν ένα μήνυμα..; Γιατί; Γιατί ποτέ δεν μου μίλησες ανοιχτά; Επειδή δεν είπα ποτέ τίποτα; Επειδή ακόμη κι όταν δεν έφταιγα, ήμουν ήρεμη και υπομονετική, επειδή ανεχόμουν ό,τι ήθελες να μου φορτώσεις, επειδή αναλάμβανα όλες τις ευθύνες; Θα μου πεις, πρόβλημά μου, μα κι εσύ για μια φορά, μια γαμημένη φορά, θα μπορούσες να σκεφτείς πρωτού μιλήσεις.. Να με καταλάβεις, να προσπαθήσεις έστω! Αν έβγαινε το συμπέρασμα πως φταίω, πάσο, ΞΑΝΑ, αλλά αν όχι..; Γαμώτο.." Φωνάζω και το μετανιώνω, γυρνάω την πλάτη μου, αυτοσυγκράτηση.
"Λοιπόν, τον έχασα. Ήμουν κάτω για τα γνωστά.. Γι' αυτό δεν φάνηκα. Αλλά δεν έχει σημασιά, όλα τα παραπάνω έπρεπε κάποια στιγμή να στα πω κι αν θες να τα καταλάβεις..  Αυτό ήταν, όλοι οι χειμερινοί φόβοι έγιναν πραγματικότητα.. Τσάμπα η τόση αντίδραση.."

ΚΑΙ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΤΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΑ..

ούτε μια στιγμή δεν με εμπιστεύτηκες.

and I'll cross oceans like never before,
so you can feel the way I feel it too..
and I'll send images back at you,
so you can see the way I feel it too..

maybe I had said something that was wrong
can I make it better with the lights turned on..

μικρές χαμένες μέρες

Να ζούσα το καρπενήσι.. Άλλη μια φορά..

Sisters - Pain of Salvation

Φύσηξε ο βαρδάρης.

"Δήμητρά μου, να σου πω, εσένα που σε ακούει η μικρή γιατί είσαι η πρώτη μαθήτρια που γνώρισε και σε θαυμάζει.. Επειδή εμένα και την κυρία Λίζα μας βλέπει αλλιώς, άλλο εσύ, πες της σε παρακαλώ να μην τρώει τα νύχια της, μην την αφήνεις να τα πειράζει! Αγώνα κάνουμε, έχουμε μεγάλο πρόβλημα.. Σ'ευχαριστώ!"

Ένα μικρό παιδάκι, του δημοτικού.. 7-8 χρονών, τώρα μαθαίνει να επικοινωνεί• κι όμως, οι μουσικές της εξαπλώνονται σε όλη την αίθουσα, είναι κι όλας έτοιμη να δώσει εξετάσεις! Παίζει το κομματάκι της, έρχεται και σε κάνει μια αγκαλιά! Αυτό το πιτσιρίκι σε θαυμάζει, μοιάζεις κάτι πολύ "μεγάλο" μπρος στα δύο της μικρά ματάκια που σε κοιτάζουν όλο αγωνιά! Αυτό το πλασματάκι χαίρεται να σε βλέπει, να σε ακούει, σε κυνηγάει να σου μοιάσει! Κι έρχεται όλο χαμόγελο κι ευγένεια η μάνα της, όλο εμπιστοσύνη, να σου ζητήσει να της πεις δυό απλές κουβέντες γιατί "εσένα θα σ' ακούσει"!

Κι έτσι, αυτό το μικρό κι αθώο πλασματάκι, που μόλις κάνει τα πρώτα του βήματα σ' αυτήν την σάπια κατάσταση, εσένα κρυφά σου δίνει χαρά! Σου δίνει δύναμη, σε γεμίζει αυτοπεποίθηση! Είναι να μην ανταποδώσεις την αγκαλιά σου στην μικρή κιθαρίστρια; Που σε κοιτάει με αυτά τα λαμπερά μάτια!!

Κι όμως, εσύ επιλέγεις να σκοτώσεις την μελωδία σου σε ό,τι σε καταστρέφει. Δεν αλλάζεις τις χορδές σου, πατάς στις παλιές, τις σκουριασμένες σαν την ζωή σου.. Ματώνουν τα δάχτυλά σου και πονάς μα δεν λες να αλλάξεις τίποτα.. Κι όλα αυτά τα μικρά κι ασήμαντα που υποστηρίζεις πως έχουν την αληθινή αξία, τα παραμερίζεις.

"ας κρατήσει λίγο, δεν με πειράζει.. αρκεί να μην ξεχαστεί, να το θυμάσαι, να το θυμάμαι, να ήταν κάτι για τις φτωχές ζωές μας.." Έτσι σου 'λεγα μα δεν το τηρώ. Πεθαίνω στην ιδέα πως λήγει.. Άλλα πρέπει, ΠΡΕΠΕΙ ξανά λέω, να εφαρμόσω τις κουβέντες μου..

Ένα τελευταίο τσιγάρο στο μπαλκόνι για μια τελευταία καληνύχτα κι ας σ' αγαπάω τόσο..

"πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου,
σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο.."